Test

Harrie krijgt een nieuwe baas. De oude (Sjors) heeft er geen zin meer an. Sjors deed van oorsprong hetzelfde werk als Harrie, maar op een gegeven moment wilde hij weleens een stapje hogerop. Nu is hij dus 7 jaar baas. En hij heeft genoeg van de oeverloze vergaderingen, de continue reorganisaties, het fungeren als pispaal tussen directie en werkvloer, etc. En dus moest er een nieuwe baas komen. Nu gelden er op Harrie's werk allerlei spelregels. Die worden altijd luid verkondigd, op een manier die een buitenstaander doet vermoeden dat een betere en eerlijkere werkgever nog moet worden uitgevonden. Eén van die spelregels is, dat je iemand aanspreekt op onwenselijk gedrag. Een andere regel is, dat we een veilige werkomgeving met elkaar nastreven. Er zijn nog wel meer regels (we zijn vernieuwend, betrouwbaar, transparant), maar die bezigt iedereen tegenwoordig. Daar hebben we dus niet veel aan. Voor een nieuwe baas geldt óók een regel: eigen volk eerst. En als daar niks tussen zit, zett...

Harrie's weblog heeft een eerste magische grens doorbroken. Gisterochtend bleek dat 99 unieke computers ooit hadden ingelogd op Harrie's site, maar vandaag staat de teller ineens op 105! En omdat 100 toch altijd als natuurlijke barriere wordt gezien, is Harrie blij. En trots óók wel, omdat hij behoorlijk wat positieve reacties krijgt. De meeste mensen die hij spreekt zeggen dat ze de stukjes behoorlijk leuk vinden. Nou weet Harrie natuurlijk óók wel dat de meeste mensen maar wat zeggen, maar toch. Als Harrie de passage van de 100-unieke-gluurders-grens even mag aangrijpen om terug te kijken op zijn weblog tot nu toe, dan moet hij zeggen dat het hem niet altijd mee is gevallen. In eerste instantie kwam dat doordat Harrie toch teveel schreef met het oog op effect. Gelukkig had ie snel door dat ie moest onthouden dat ie in eerste instantie voor zichzelf schreef en niet voor anderen. Daarna ging het beter. Vervolgens heeft Harrie geconcludeerd dat hij eigenlijk steeds erg lange stu...

Harrie krijgt regelmatig vragen over wereldse ontwikkelingen, menselijke gedragingen, etc. Van de ene kant wil Harrie zijn scherpe inzichten niet altijd met u delen. Hij heeft er zelf 46 jaar over gedaan om die inzichten te verwerven en dan zou hij u zeker even in 10 minuten vertellen hoe het zit? Hij geeft u zijn vrouw toch ook niet in bruikleen? Van de andere kant vindt Harrie dat hij ook een voorbeeldfunctie heeft, zeker te opzichte van de jeugd. Omdat die alleen nog maar met iPod's in hun oren lopen en daardoor veel signalen missen, zullen die er minstens 92 jaar over gaan doen om enig inzicht te verkrijgen. Daaro zal Harrie vanaf nu toch wat vragen van u beantwoorden. Eén van de meest gestelde vragen komt voort uit Harrie's terloopse opmerking over Audi-rijders in een eerder bericht. Die geven zelden richting aan zei Harrie en daarop volgde de vraag: hoe zit dat nou Harrie? Waarom Audi-rijders? Zijn zij de enigen die dat doen? Hoe kan ik voortaan zelf inschatten of iemand ...

Als je zo dol bent op je werk als Harrie, moet je oppassen dat je je vakantie niet vergeet. Maar wanneer is die vakantie ook alweer? Vroeger, toen iedereen nog tegelijk vrij was, was het makkelijk. Maar met de vakantiespreiding van tegenwoordig is het wat lastiger. Gelukkig leeft er in Harrie’s straat een familie (laten we ze voor het gemak even Nervosi noemen) die voor de hele straat als baken van de naderende vakantie fungeert. Ongeveer twee weken voor de laatste schooldag van de kinderen, wordt namelijk de dakkoffer op de auto van de Nervosi’s gemonteerd. Voor hen die dit teken nog niet kennen, of het over het hoofd zien, volgt een week later het ultieme vakantiesignaal: dan wordt de grote creme-kleurige caravan met bruine accentstrepen zo ver mogelijk onder de carport gewurmd. Vanaf dat moment kan gedurende een week worden genoten van een gratis voorstelling waar menig maker van straattheater de vingers bij aflikt. Zij die niet over de middelen beschikken om een reis te maken, zoud...

Kleine Harrie had alleen oog voor voetbal. In gedachten zag hij zich als opvolger van De Verlosser, die toen trouwens nog gewoon Johan Cruijff heette. Harrie meldde zich bij voetbalclub Bergeijk, de eerste stap op de weg naar de top. Maar lid zijn van een voetbalclub bleek beduidend minder leuk te zijn dan met je vriendje voetballen. Harrie moest rondjes lopen, bokspringen en rek- en strek-oefeningen doen. Verder was hij de enige in het gezelschap die het Bergeijkse dialect niet sprak. Dat gaf Harrie sterk het gevoel dat hij er niet bij hoorde. Op dat moment weet Harrie dat aan zijn boerse teamgenoten. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het gevoel er niet bij te horen later een rode draad in Harrie's leven zou blijken te zijn. Maar toen, na twee trainingen, kwam het allerergste: de wedstrijd. Harrie had zich daarop verheugd, maar zijn vreugde sloeg al snel om in ongeloof toen bleek welke positie de trainer voor Harrie in gedachten had. Harrie was natuurlijk geboren als spits. De t...

Harrie en zijn vrouwtje zijn al een paar weken in een klusstemming. Dinie weet dat zo'n stemming bij Harrie nooit lang aanhoudt. Daarom probeert ze Harrie zo ver te krijgen dat ie wat gestarte klusjes afrondt. Harrie's kluslust is namelijk zó weer weg. Want net zoals klussen niet Harrie's hobby is, is een klus afmaken al helemaal veel gevraagd. Dinie was dan ook niet erg enthousiast toen Harrie voorstelde om naar een nieuwe houten vloer voor de woonkamer te gaan kijken. De badkamer was immers nog niet af en ook de schuur opruimen, eem buitenkast afmaken, de keuken afwerken en de zolder schilderen waren nog gepland. Met de aanschaf van een nieuwe woonkamervloer zou het lijstje met af te ronden klussen dus niet echt korter worden. Maar Harrie wilde alleen maar even kijken en dus ging Dinie toch maar even mee. En binnen een half uur hadden ze een nieuwe vloer gekocht. Maar ze hebben het slim gedaan deze keer. Deze vloer láten ze leggen. Dat leek Dinie wel zo veilig, omdat de k...

Wat is kunst? Een vraag die de mensen al eeuwen bezighoudt. Toen Harrie jong was, werd al vaak gekscherend gezegd 'spijker een drol op een plank en je hebt kunst'. Harrie vond dat toen grappig. Kinderen vinden alles met stront erin grappig. Met de jaren raakte Harrie weleens in de war. Kwam ie in het Van Abbe en zag ie dat de grote zaal helemaal was gereserveerd voor een paar stukken wrakhout in een compositie met vijf stukjes van een PET-fles en drie spijkers. Stonden daar allemaal mensen omheen te kijken met de bekende Stedelijk-blik van 'goed dat deze kunstenaar dit zo treffend weet te uiten', terwijl Harrie aan de suppoost vroeg wanneer deze zaal weer in gebruik werd genomen. Vandaag reed Harrie tussen Best en Son, toen hij op de radio een vraaggesprek hoorde met de conservator van het Stedelijk. Bleek dat voor een doos met pillen, daar ingegooid door Damien Hirst, 14 miljoen euro is betaald. En dat is het hoogste bedrag dat ooit voor werk van een nog levende kunste...

Tuurlijk moest de vriezer ontdooid worden. Dat wist Harrie al een half jaar. Maar de manier die Ricardo ervoor had gekozen (gewoon de deur ervan een nachtje open laten staan) bevalt hem toch niet zo. Een paar dingen kan ie nog opwarmen voor bij de borrel, maar de rest ligt nu in de kliko. In elk geval is de vriezer nu wel weer schoon. Harrie heeft er de stoomreiniger van Dinie voor gebruikt. Had ze gezien bij TelSell. Dinie en TelSell zijn een gevaarlijke combinatie. Uiteindelijk heeft ze hem gewoon bij Wehkamp gekocht trouwens en Harrie moet zeggen: het werkt perfect dat ding! Brandschoon die vriezer! Harrie heeft ook de velgen van z'n fiets even gereinigd. En de schuurdeur. Aan de hond is ie niet toegekomen. Verder de hele middag staan strijken, met het strijkijzer dat Harrie op zijn beurt zelf had gekocht. Logisch dat bij Harrie de rek er voor vandaag wel weer uit is. Hij gaat de kinderen maar ophalen op school. Willie moet van de juf nog twee blaadjes aan zijn werkstuk (dat nu ...

De zomer is nog niet begonnen, maar de komkommertijd wel. Harrie zag het gisteravond bij Vier In Het Land (of Hart Van Nederland: Harrie kan niet eens de geplamuurde smoelen van de presentatrices uit elkaar houden, laat staan wie welk nieuws brengt). Voor men berichtte over een gesneuvelde Nederlandse militair in Uruzgan, werd eerst ruimschoots de tijd genomen om te laten zien dat er een koe in een zwembad was gevallen. Volgde een uitgebreide reportage over de technieken om zo'n koe weer op het droge te krijgen. Toen dat niet lukte werd het zwembad leeggepompt. In het lege zwembad werd daarna met strobalen een soort trapje gemaakt. U gelooft het vast niet als u het niet zelf gezien heeft, dat realiseert Harrie zich, daarom maar even een foto van de koe op de trap. Op Harrie's werk werd trouwens ook al over de zomerperiode geklaagd: tussen midden juni en begin september is er namelijk vrijwel niets meer te plannen in ambtenarenland. In die periode is altijd ten minste één van de...

Bent u bang voor de dood? Harrie niet. Tenzij het zo'n langdurig en pijnlijk proces gaat worden. Mogelijk en waarschijnlijk dat Harrie er dan anders over gaat denken. Wel vreemd trouwens dat iemand die eigenlijk voor een groot aantal dingen in het leven zo bang is, juist voor de dood een uitzondering maakt. Terwijl de meeste 'normale' mensen juist nergens bang voor zijn, behalve voor de dood. Harrie snapt overigens heel goed waarom velen de dood vrezen. Hij denkt dat er stiekem toch een boel mensen bang zijn voor een eventueel leven ná de dood. Het Hemel en Hel-verhaal dus. En waar bij een boel mensen in het gewone leven elke realiteitszin lijkt te ontbreken, blijkt die realiteitszin wel degelijk latent aanwezig te zijn, zodra men moet gaan inschatten of zij op grond van hun dagelijkse gedrag bij de Hemel- of de Helgroep zullen worden ingedeeld. Op zich dus prettig te weten dat die mensen niet zo stom zijn als ze zich voordoen, maar Harrie zou willen dat ze die realiteitszi...

Geachte heer Al Saïdi, beste Achmed, Harrie heeft met groot plezier de tweede reactie van uw hand gelezen! En dat heus niet alleen vanwege de veren die u in Harrie's bips steekt, omdat Harrie het Nederlands zo goed zou beheersen! Harrie trekt die veren bij deze direct weer uit zijn bips en plant ze in de uwe. U verdient die veren meer dan Harrie. U behoort volgens hem namelijk waarschijnlijk tot de grote groep van medelanders die onze regering met haar verbloemend taalgebruik "niet-Westerse allochtonen" noemt, schat Harrie zo in. Uw naam en uw zinsneden over het geloof in uw reactie wijzen daar in elk geval sterk op. Het zal u vast niet zijn ontgaan, dat veel van de leden van de genoemde bevolkingsgroep er een potje van maken in ons land. En dat is uitermate vervelend voor mensen als u, die wél de moeite nemen daadwerkelijk te integreren. Die hun best doen om onze -niet eenvoudige- taal te leren en die zich ook nog eens verdiepen in onze gewoonten en eigenaardigheden. En ...

Laten we het maar gewoon hardop zeggen: Harrie wordt kaal (of ís kaal, volgens Ricardo, die dan met een fraai versje op vaderdag toch weer aan klappen weet te ontkomen). In het verleden was dat wel anders. Harrie had lange tijd zó veel haar dat menigeen dacht dat hij beter Harriette had kunnen heten. De vorm waarin hij zijn haar droeg was daar mede debet aan. Maar op een dag zag Harrie Het Licht en het mes van een échte kapper. Van de ene op de andere dag had Harrie een vliegtuigkapsel, zoals zijn toenmalige vrienden hem fijntjes inwreven. Toen drie jaar later Saturday Night Fever een grote hit werd en ook de populariteit van The Fonz uit Happy Days tot grote hoogten steeg, werden die vrienden trouwens akelig stil en bleek Harrie een trendsetter te zijn geweest. Harrie is gelukkig niet de enige man die kaal wordt. En ook niet de enige die het erg vindt. Hij is wel een van de weinigen die gerust durft toe te geven dat ie meer haar had wilen overhouden op zijn hoofd. Het is toch ook om g...

In den beginne woonde Dinie in Eindoven en Harrie in Utrecht. En het geschiedde in die dagen dat een wederzijdse vriendin hen met elkaar in contact bracht. En Harrie zeide tegen Dinie: "ge kent wel bij men in Utrecht komme wonen!" En Dinie pakte d'r spullen in en kwam bij Harrie wonen. En het was in die dagen dat Dinie met de trein van Utrecht naar haar werk in Eindhoven moest. Maar Dinie werd een beetje bang van allerlei randfiguren die zich tussen Utrecht CS en hun woning in Lombok ophielden. En zij zeide tegen Harrie: "Harrie, laten we teruggaan naar Brabant". En Harrie had de lokroep van Brabant al eerder gehoord en hij zeide: "Dinie, laten we er gaan zoeken". En zij pakten de oude Renault 5 van Dinie en zij gingen naar Brabant. En zij zagen huizen in Geldrop en Eindhoven, in Mierlo, Bergeijk en Waalre, maar toen zagen zij Nuenen. En Harrie zag er de Hooijdonkse molen en hij zeide tegen Dinie: "ik denk dat dit het dorp van onze wens is" e...

Harrie kent Bebby ruim veertig jaar. En als ze ook op dezelfde kleuterschool hebben gezeten (Harrie's geheugen wordt met de dag slechter) nog langer. In die tijd is de wereld trouwens wel wat groter geworden dan het stuk tussen Terneuzen, Den Helder, Delfzijl, Maastricht en Bergeijk dat zij toen konden behappen. Bebby is Harrie's oudste vriend. Of moet je langste vriend zeggen? Oudste ligt in deze namelijk wat gevoelig. Harrie is namelijk 6 weken ouder dan Bebby. En daar baalt Bebby van. Hij doet al 46 jaar zijn best om Harrie in te halen, maar zonder succes. Langste vriend is in elk geval zéker waar. Bebby kan Harrie als bijzettafel gebruiken. Hij is ongeveer een halve meter langer dan Harrie. Terwijl ze toch allebei in Bergeijk zijn geboren en opgegroeid, op steenworp afstand van elkaar. Wist u trouwens dat Bebby en Harrie misschien wel de grondleggers van Internet zijn? Op Internet heet immers iedereen anders dan in het echt. Bebby en Harrie hebben die rage waarschijnlijk in...

Harrie denkt er inmiddels ongeveer 27 jaar over na om voor zichzelf te gaan beginnen. Maar steeds is er wel weer een excuus om maar lekker te blijven hangen bij de baas. Dat heeft immers zijn voordelen. In de eerste plaats natuurlijk om de collega's. Harrie heeft een heleboel hele leuke collega's, waar behoorlijk hard mee te lachen valt. En als Harrie niet meer kan lachen, dan wordt het tijd om hem te begraven. Dat is dus nadeel 1 van voor jezelf beginnen: in je eentje lach je toch vaak een stuk minder hard dan met anderen om je heen. In de tweede plaats is het natuurlijk lekker makkelijk om bij de baas te blijven. Harrie heeft er immers alles wat ie wil: hij werkt drie dagen per week en mag precies de dagen uitkiezen die hem het beste schikken. Verder heeft ie een boel inspraak in wat ie wel en niet wil doen. Als dan ook het salaris goed is, de overige voorzieningen prima en u weet dat Harrie enigszins lui van aard is, dan is 'blijven hangen' wel zo makkelijk. Een van ...

Sommige mensen vinden Harrie negatief en cynisch. Harrie ziet dat zelf heel anders en wil graag -ook voor het nageslacht- uitleggen hoe het volgens hem zit. We leven in een land waarin het gedrag van de gemiddelde medelander steeds meer op dat van onze Grote Voorbeelden, de Amerikanen, gaat lijken. Alles moet voortaan ook hier groot, groter of grootst en goed, beter of best. Harrie denkt dat de mens daar helemaal niet gelukkiger van wordt. Tuurlijk, Harrie heeft óók graag een auto, een computer en een fijne stereoset, maar wordt De Mens gelukkiger van het rijden in een Audi A8 dan in een Fiat Croma? Harrie denkt van niet! Hij denkt overigens wel dat degenen áchter de Audi-rijder óngelukkiger worden van de een Audi. Audi's beschikken namelijk niet over richtingaanwijzers. Dinie zegt altijd dat Harrie zich niet moet aanstellen en dat er heus wel richtingaanwijzers op zo'n Audi zitten. Maar waarom gebruiken Audi-rijders die dan niet? Er is geen automerk waarvan de berijders zó spo...

Harrie is blij. Hij heeft eindelijk zijn eigen laptop. Het is weliswaar een vrij basaal ding, maar hij volstaat voor 95% van Harrie's computerwensen. En dat is dus best veel. Het is een Packard Bell van 4 maanden oud. Harrie zag hem op Marktplaats en bracht een vrij laag bod uit. Ene Dirkie meldde zich al vrij snel met de mededeling dat Harrie's bod goed genoeg was. Toen begon Harrie natuurlijk weer te twijfelen. In de eerste plaats omdat hij niet echt een laptop nodig had. Die van Dinie deed het immers ook prima? De laatste weken ging ie weliswaar om de haverklap vanzelf uit, maar dat had Harrie inmiddels alweer gefixt. Even openschroeven en de koeler helemaal stofvrij maken bleek afdoende. In de tweede plaats was Harrie van mening dat zijn bod best laag was. De helft van de prijs voor een laptop van vier maanden oud. Harrie denkt dan al snel dat er ergens weer een vrachtwagen gekanteld is. Maar Dirkie bezwoer dat het legale handel was. Mét garantie, bon, draagtas en doos zelf...

Harrie maakt zich een weinig zorgen om zijn jongste zoon Ricardo. Die is zeven en een half en staat al wekenlang op zijn slaapkamer te springen. Sorry, te jumpen. Want Nederlands, dat spreekt de jeugd in Huize Van Geffen nauwelijks, tot groot verdriet van hun vader. Jumpen is hip. Engels praten ook. En áls er al eens een Nederlands woord door de jonge Van Geffen's wordt gebezigd, dan zakt Harrie van schaamte bijkans door de vloer. "Bout mij niks" of "boeit mij wat" is zo'n beetje het netste wat in hun vocabulaire voorkomt. Harrie wordt er weleens verdrietig van. Toch is het niet het taalgebruik waar Harrie zich het meest zorgen over maakt. Harrie's jongste springt namelijk niet in het wilde weg, hij doet dat op muziek. En het is de muziekkeuze van Ricardo die Harrie zorgen baart. Ricardo springt namelijk bij voorkeur met Maak me gek van Gerard Joling op de achtergrond. Hoewel achtergrond in deze een betrekkelijk iets is, want het volume is meestal zó hoo...

Harrie deed daar niet aan mee en at rustig en met mate. Desondanks had ie het ineens helemaal gehad. Waarschijnlijk was het door de hitte dat het leek alsof ie een hele luchtballon had ingeslikt. De hele verdere avond heeft ie er last van gehad. En nu, bij de Japanner, was het precies hetzelfde, al had Harrie hier wel iets meer op. Maar ook hier was het waarschijnlijk de hitte die hem de spreekwoordelijke das omdeed. De hele avond en nacht had Harrie het gevoel alsof ie ontplofte, maar 's ochtends bleek ie toch weer gewoon te kunnen schilderen. Hij moest nog wat kozijnen afmaken. Maar toen dat eenmaal gebeurd was en Harrie de kwast neerlegde, zondag rond één uur, voltrok zich iets vreemds. Binnen een half uur zakte Harrie helemaal in en kon ie ziek naar bed. Voor Harrie was het toen duidelijk dat die Jappen hem te grazen hadden genomen met een portie gif (waarschijnlijk in dat rokend ijs op het eind?). Twee dagen lag Har met koorts en de vergiftigingstheorie in bed, toen ook Willie...

Een paar weken daarvoor was Harrie óók al beroerd thuis gekomen van een etentje in een restaurant waar het zo heet was, een wokrestaurant in Eindhoven. Ook al zo'n hype trouwens, wokrestaurants. Het mooie van een restaurant is toch dat je gaat zitten en alleen omhoog komt om naar de wc te gaan? In zo'n wokrestaurant heb je verdomme nauwelijks tijd om te zitten! Allereerst zijn ze er te beroerd om je menu samen te stellen. Dat betekent dat als je net aan je trappist zit, je weer kan opstaan en aan lotgenoten die het óók niet blijken te weten gaan vragen wat er allemaal op de schalen ligt. Schalen met rauwe spullen, die door zowel fris gewassen als sterk riekende mensen met ieder hun eigen bacillen, virussen, nattende en/of schilferende eczemen en andere ziektekiemen van dichtbij worden bekeken, getoucheerd en gevisiteerd. Als je eenmaal door hebt wat er op die schalen ligt en wat dingen bij elkaar hebt gezocht en op een bordje hebt gelegd, moet je in een rij gaan staan. Het lijk...

Even dacht Harrie dat hij dan toch nog ten prooi was gevallen aan een aanslag. Wat John Doe (zie eerdere post) en de vrouw van Kees de Kort (idem) niet was gelukt, leek voor Japans restaurant Paradijs een eitje (http://www.paradijsbeekendonk.nl). Harrie was er zaterdagavond gaan eten. Cadeautje voor Harrie's schoonmoeder (Trudel). Natuurlijk waren Ricardo, Willie en Dinie er ook bij. Terwijl de Japanse gastvrouw behulpzaam was met de kimono's, keek Harrie naar een konijn en een kat in de tuin van het Paradijs, zich afvragend of zij die fraaie groene plek naar eigen believen konden betreden of verlaten, of er noodgedwongen moesten ronddolen door de aanwezigheid van een -voor Harrie niet zichtbaar- hek, in afwachting van een door de directie gepland eenmalig optreden op het verrassingsmenu. Nadat ook Harrie zijn kimono aan had gedaan (het gaat Harrie steeds makkelijker af om aan dingen mee te doen 'omdat het zo hoort' dan om er zijn fijnbesnaarde kritische kanttekeningen ...

Harrie is ziek en kan even niet schrijven....

In de zomerperiode wordt de mens doodgegooid met muziekfestivals. Pinkpop, Lowlands, Rock Werchter, noem ze allemaal maar op. Harrie houdt erg van muziek, maar hij heeft nooit veel opgehad met muziekfestivals. Zijn lichte smetvrees is daar wellicht mede debet aan. Harrie voelt zichzelf vies als ie de hele dag in de zeikende regen heeft gestaan. Nou weet Harrie van zichzelf dat hij dagelijks onder de douche gaat en daar fris gewassen onderuit komt. Maar als hij foto’s bekijkt van publiek op festivals, dan betwijfelt hij toch echt of het merendeel der festivalgangers even hoge hygiënische normen hanteert. Harrie denkt dat festivalgangers grofweg in 4 categorieën zijn in te delen. De eerste groep zou hij ‘de vrijen’ willen noemen. Dat zijn de mensen met rastapetjes, vervilte haren, wijde broeken en gebatikte T-shirts. Zij komen voor de sfeer en de waterpijp. Harrie ruikt deze mensen al bijna als hij naar hun foto’s kijkt. Mensen uit deze groep wekken de indruk dat zij ongewassen aan het f...