Test

Vandaag weer een boel bijgeleerd! Het laatste uitje van de Van Geffen's bracht hen in Amsterdam. Met hoeveel letters we dat spellen heeft de kleinste Van Geffen (Ricardo) deze week overigens zó vaak gevraagd, dat Harrie serieus heeft overwogen zijn broodklep dicht te timmeren. In Amsterdam zijn de Van Geffen's in het Nemo-gebouw geweest. In Nemo wordt een groot aantal technische verschijnselen (statische elektriciteit, magnetisme, centrifugaalkrachten, etc.) aan de bezoekers uitgelegd. Aan de meeste apparaten en stellages mag je trouwens zelf draaien. Nemo-mensen die hotemetoten willen verleiden tot een bezoek aan Nemo noemen Nemo dus een 'interactief gebeuren'. Terwijl Harrie door Nemo banjerde, moest ie toch een beetje aan Eindhoven denken. Wat Nemo nu is voor Amsterdam, was het Evoluon 30 jaar geleden al een beetje voor Eindhoven. Natuurlijk zijn er verschillen, als Harrie het zich goed herinnert (hij is maar 1 keer in het Evoluon geweest en dat was minstens 30 jaar ...

Willie wordt op Eerste Kerstdag elf, maar vorige week hield ie zijn verjaardagsfeestje alvast. Samen met twee andere kinderen uit zijn klas, die ook in december jarig zijn en van wie de ouders de decembermaand -net als Dinie en Harrie- al druk genoeg vinden zonder kinderfeestjes. Een feestje van drie man tegelijk, dus het mocht wat aparts zijn. En dus werd de hele klas uitgenodigd: 22 jongens en 10 meisjes. De moeder van een van de jarigen had connecties in het zwembad en het 25-meterbad was die avond exclusief voor groep 7 van Willie. Het feest ging lang goed: niemand verdronken, geen tanden uit monden gevallen en veel vrolijke gezichten. Maar een half uur voor het einde waren er dan toch tranen. Coen (10 jaar) was aan het kussen met Judith, maar toen werd Marjolein jaloers en die ging Coen óók kussen. Maar Marjolein was al een tijdje de vriendin van Luca. En omdat Luca de beste vriend is van Coen, had Luca Coen duidelijk gemaakt dat hij het niet erg op prijs stelde dat zijn beste vri...

De Van Geffen’s hebben dus herfstvakantie. Eerst wilden Dinie en Harrie ergens een huisje huren, maar Dinie stelde voor om vanuit huis wat dingen te gaan doen. Van de kosten van een huisje kun je immers veel doen en het eerste wat de Van Geffen's ervan hebben gedaan is gebowld. Willie en Ricardo zijn gék op bowlen. Harrie vindt het óók wel leuk, maar ook vaak te warm. En dan kan je wel gaan blussen met trappist, maar dat geeft weer andere problemen. Op weg naar de bowling zag Harrie dat de Nuenense woonboulevard open was. Hij opperde nog even om dáár naartoe te gaan in plaats van naar de bowling, maar Willie en Ricardo vonden dat een belachelijk plan. Harrie hoopt vurig dat ze op hem blijven lijken. Woonboulevards, braderieën, concerten: Harrie moet er niets van hebben. Als er meer dan twintig mensen bijeen zijn is het Harrie tegenwoordig al gauw te druk. Een soort claustrofobie voor mensen of zo. Als die mensen nou allemaal hun kop houden is het nog wel te doen, maar het vreemde a...

Harrie werkt volgens velen niet veel, ook al vindt Harrie het zelf zat, 28 uur per week. De Grote Leidster op zijn werk (laten we haar even mevrouw Helwegen noemen) heeft het niet zo op mensen die niet voltijds werken. Zelf werkt ze 60 tot 80 uur per week. Dat stond in het personeelsblad dat Harrie en zijn collega's deze week kregen. "De kinderopvang is momenteel goed geregeld", vertelde Helwegen in het blad en dus hebben vrouwen volgens haar nu geen excuus meer om met een deeltijdbaan genoegen te nemen. Vreemd trouwens: als het over deeltijdwerk gaat worden mannen altijd gediscrimineerd, terwijl er ook heus wel deeltijdpapa's zijn. Blijkbaar komt het niet in het hoofd van mevrouw Helwegen op dat sommige mensen gewoon in deeltijd werken, omdat ze andere dingen óók belangrijk vinden. Zo mag Harrie graag een dutje doen als de kinderen 's middags naar school zijn en ook luistert ie graag naar muziek. Heeft u weleens naar de verhalen geluisterd van mensen die van de d...

Het is een roerig weekje voor Harrie. Dinsdag hoorde hij het bericht dat een al wat oudere mannelijke collega (49, getrouwd, twee kinderen) al een tijdje een verhouding heeft met een andere vrouwelijke collega van 23. Sinds een maand wonen ze zelfs al bij elkaar. Dinie zag de foto van het meisje op Hyves en riep uit 'dat lijkt wel een model!'. Zo'n meisje dus, in de armen van een man die nog ouder is dan Harrie zelf! Harrie is er minstens een dag en een nacht van van slag geweest. Niet omdat ie ze het niet gunt hoor! Harrie vindt dat iedereen zelf maar moet weten wat ie doet, als ie er anderen maar niet mee benadeelt. Maar van dat laatste is Harrie in dit geval niet zo zeker. De vrouw van die man zit nu immers alleen thuis en is vast niet blij dat haar man nu naar Spanje vliegt en daar dat meisje een week lang gaat oppompen. Harrie denkt althans dat die meneer dat gaat doen, want dat zou Harrie zelf namelijk óók doen als ie hem was. Nou is Harrie zelf ook meerdere keren doo...

Harrie mag graag een vuurtje stoken. Maar in zijn ouderlijk huis mocht ie niet stoken, omdat ie te klein was. Pas toen Harrie 25 was, kreeg hij weer stookkansen, toen Mientje Ochtendgloren z'n vriendinnetje werd. Van Mientje's moeder (Dorothea) mocht Harrie altijd de haard aanmaken. Maar na een tijdje vond Mientje iemand die blijkbaar nog leuker was dan Harrie en toen was het (ook) over met het stoken. Pas in Harrie's tweede eigen huis kon ie weer stoken. In de tuin van dat huis was daar alle gelegenheid toe. Harrie had er een rond gat van een meter diep in het gazon gegraven. Aan de rand van dat gat had ie bakstenen op elkaar gemetseld. De bovenste laag bakstenen stak ongeveer een meter boven maaiveld uit. Kinderen zagen in Harrie's metselwerk een waterput en dat was ook precies de vorm die Harrie bij het metselen voor ogen had. Maar als gebruiksdoel had Harrie iets heel anders in gedachten. Gestookt moest er worden in die put! In gedachten zag Harrie al grote stukken ...

Had Harrie al eens verteld dat hij als de dood is voor de dood? Dat wil zeggen: hij is bang voor zijn begrafenis. En vooral dat daar dan de verkeerde muziek wordt gedraaid. Vroeger was de muziek bij een begrafenis nogal standaard. Mozart's Requiem, Waarheen waarvoor van Mieke Telraam en dan nog een stukje Ave Verum, dat was het meestal wel. En daarna snel de grond in met die kist. Met de komst van de cd en de opmars van homofielen is daar wel iets in veranderd. Iedere idioot kan tegenwoordig immers thuis een cd branden met zijn favoriete muziek. En dankzij de homofielen is menige begrafenis tegenwoordig vrolijker en uitbundiger dan een bruiloft. Homofielen zijn immers nogal uitbundig in hun uitingen van levensvreugde. Denkt Harrie aan een homo, dan denkt ie aan een bruingebakken en van olie glimmende man met vrolijke snor, lederen pet en dito broek zonder achterkant, die vanaf een bootje uitbundig naar de medemens zwaait. Helaas is menig homo weleens té uitbundig geweest, waardoor ...

Nu we op het punt zijn aangekomen dat iedereen gaat roepen dat Harrie zichzelf niet zo tekort moet doen, kan Harrie meteen terugslaan met de mededeling dat hij zich op een bepaald punt óók goed heeft ontwikkeld. Sterker nog, hij ontwikkelt zich steeds meer op dat punt! En dat punt is het openmaken, bekijken en weer in de oorspronkelijke staat terugbrengen van apparaten, soms zelfs na ze gerepareerd te hebben! Als aankomende puber deed Harrie dat ook al, apparaten openmaken. Meestal was het dan de bedoeling om extra functionaliteit aan zo'n apparaat toe te voegen. Het meest frequent misbruikte Harrie een oude Philips-radio. Daar wilde hij steeds maar weer luidsprekers aan vastsolderen, met als voornaamste doel om het apparaat een klank te laten voortbrengen die echte hifi-kenner ertoe zou dwingen toe te geven dat de klank van zijn veel duurdere high-end-set hierbij verbleekte. Wat Harrie toen nog niet wist, was dat er uit een Philips-apparaat nooit een high-end geluid kan komen. Het...

Vroeger ging het gerucht dat Harrie best slim was. Als in die tijd de term hoogbegaafd had bestaan, dan had men dat etiket vast op Harrie geplakt. Later bleek het met de hoogbegaafdheid van Harrie nogal mee te vallen. Waarschijnlijk léék Harrie heel slim, omdat men in die tijd in Bergeijk nog niet gewend was aan 'import' en het gemiddelde IQ van oudere generaties autochtone Bergeijkenaren als maatstaf hanteerde. Op Harrie's school was één meisje écht slim. En het toeval wilde dat zij en Harrie met elkaar zouden trouwen. Dat meisje, Natalia, en Harrie hadden zelfs al uitgezocht welke auto ze samen zouden kopen. Die auto hadden ze aangekruist in een pocket waarin alle automodellen van het betreffende jaar (1969?) waren afgebeeld. Natalia en Harrie kozen (toen al!) een BMW. Harrie zag het boekje vijf jaar geleden nog terug, toen hij met z'n zussen het huis leegruimde waarin hun aller moeder kort daarvoor was overleden. Jammer genoeg heeft ie het boekje bij die gelegenheid ...

Harrie heeft weinig op met het geloof. Hij vindt het best als anderen geloven. Zelf doet hij er niet aan mee. Te vaak ziet hij dingen gebeuren waarvan hij niet denkt dat een God (of Allah, om onze andersgelovende medelanders niet voor het hoofd te stoten) ze zo zou doen als hij zou bestaan. Eergisteren kreeg Harrie een krantenbericht onder ogen dat zelfs de grootste gelovers aan het denken zou moeten zetten, mits zij de achtergronden bij het bericht zouden kennen. Het bericht ging over Harrie's voormalige buurjongen, klasgenoot en vriend Sebatiaan Ringelaar. De familie Ringelaar telde net als de familie Van Geffen 5 kinderen. Bij elke Van Geffen zat wel een Ringelaar in de klas. De families woonden naast elkaar in de bossen van Bergeijk. Als Harrie de achterdeur uitliep, dan kwam ie in een bos terecht. In datzelfde bos zou hij Sebatiaan tegenkomen als die via de tuindeuren van de woonkamer der Ringelaars naar buiten zou lopen. Harrie is op jeugdige leeftijd en in opkomend duister ...

(Wat voorafging: Harrie beëindigde zijn abonnement op het Algemeen Dagblad, omdat de bezorger op zaterdag geen of de verkeerde krant bracht en niet aan nabezorging deed. Harrie trachtte daarop over te stappen op NRC Next. Hij stuurde vandaag deze mail aan die krant). Goedemorgen, De bezorger van onze vorige krant begon er een gewoonte van te maken om ons op zaterdag geen of de verkeerde krant te brengen. Van nabezorging had men daar al helemaal nooit gehoord. Ik heb me daar lange tijd enorm over op zitten winden, de krant uiteindelijk opgezegd en een proefabonnement op NRC Next Plus aangevraagd. Op 25 september heb ik het eerste exemplaar ontvangen. Helaas was het op 29 september al mis en ontving ik géén krant. Ik heb getracht u dat per telefoon te melden, maar u had het erg druk, werd me door een automatische mevrouw verteld. Zij adviseerde me een andere keer terug te bellen. Ik heb u mijn klacht toen maar per mail gemeld en daar direct bijgezegd dat ik mijn proefabonnement direct wi...