Test

Harrie's vader Jan woonde in de jaren 80 in Eindhoven. Daar had ie een grote boekenkast. In die kast stond een enveloppe met Harrie's naam erop. Harrie vermoedde dat in die enveloppe een brief zou zitten, waarin stond wat Harrie moest doen als Jan ooit dood zou gaan. Jan begon nooit over die brief, zodat Harrie het hem maar eens ooit heeft gevraagd. En toen bleek inderdaad dat Jan had beslist dat Harrie ooit de afhandeling van zijn nalatenschap zou moeten verzorgen. En in die enveloppe zat inderdaad een brief, door Jan geschreven. Harrie zou er precies in kunnen lezen wat ie na Jan's dood moest doen. Eind jaren 80 besloot Jan naar Amsterdam te verhuizen. Het appartement dat ie daar kreeg was veel kleiner dan zijn Eindhovense huis en de boekenkast moest worden gehalveerd. Harrie kan zich niet herinneren dat ie de brief daar nog ooit heeft zien staan. Vorig jaar verhuisde Jan wéér. Zijn Amsterdamse huis in Oost werd gerenoveerd en hij móest verkassen. Nu kwam hij terecht in e...

Harrie is sinds 12 december 2008, 22.20 uur wees. Op dat moment overleed zijn vader Jan. Jan wilde geen poespas rondom zijn crematie. Verzekeraars vond hij oplichters en hij wilde niet dat iemand een cent teveel aan hem verdiende. Toch voelde hij zijn einde blijkbaar wél naderen. In zijn laatste weken had hij namelijk toch een aantal uitvaartverzorgers op de koffie gevraagd. Daaronder was Merel Westermann, een vrouw. Jan had een hekel aan mannen en vond dat vrouwen alles beter kunnen. Daarin leken Jan en Harrie overigens niet op elkaar. Harrie en zijn zusjes hebben Merel als begeleidster ingeschakeld. Aan haar had zijn vader vrij precies verteld wat er na zijn dood moest gebeuren. Jan wilde worden opgebaard in zijn eigen huis in Amsterdam. Daarna moest ie in de kist worden gelegd die hij zelf had getimmerd. Met die kist heeft ie destijds de rubriek "De Klus" in het Parool gehaald. En door dat bericht mocht ie zelfs zijn televisiedebuut maken in "Man bijt hond...

Harrie vermoedde al dat er iets niet klopte en dus heeft ie even in de digitale Van Dale gekeken. En hij had gelijk, want dit staat er: Oeu·vre [u:vre] het; o -s het gezamenlijke werk ve kunstenaar. En nou kun je natuurlijk veel over Mart Smeets zeggen, maar een kunstenaar? Een lulijzer is het. Een zelfingenomen kwallebak, die zichzelf liever hoort praten dan degene die hij interviewt. Iemand die vreselijk lelijke truien draagt, ook! En schrijver van matige boekjes. Maar een kunstenaar? Toch heeft Mart gisteren een prijs gekregen voor zijn hele oeuvre. Belangrijker dan de vraag of er bij Mart Smeets van een 'oeuvre' kan worden gesproken, is de vraag waarom iemand in Gods naam heeft bedacht om iemand als Mart een prijs te geven. Iemand die iets buitengewoons doet mag van Harrie een prijs hebben. Maar moet je iemand die vragen aan een ander stelt, maar ze zelf beantwoordt óók prijzen? Het doet Harrie een beetje aan zijn werk in de ambtenarij denken. Daar is het niet ongebruikeli...

Dag jonge lezers van Harrie's weblog! Jullie snapten natuurlijk niks van de zeurbeurt van gisteren he? Harrie bedacht zich pas veel te laat dat hij termen uit de oudheid gebruikte. Daarom zal Harrie vandaag speciaal voor jullie even uitleggen wat een discjockey is. Toen Harrie nog jong was, hadden mensen geen computers. Om zich toch te kunnen vermaken gingen ze vaak bij elkaar op bezoek. Een soort MSN, maar dan zonder internet. Soms bleven de mensen ook gewoon thuis. Dan deden ze vaak een spelletje. Nee, geen World Of Warcraft, maar Monopoly. De Kalverstraat kostte toen 20.000 gulden. En als ze het dan helemaal niet meer wisten, keken de mensen televisie of luisterden ze naar de radio. Op de radio draaiden ze muziek. Die muziek was vastgelegd op een single. "Hoe kun je nou muziek op een single zetten?", hoort Harrie jullie denken! Nou, dat is simpel te verklaren hoor! Maar wat jullie een single noemen, heette namelijk vroeger een vrijgezel! Voor ons was een single een ro...