Test

Gisteren lag ie nog op Harries borst en verdronk ie bijna in het haar daarop. Althans, het lijkt alsof het gisteren was. In werkelijkheid was dat ruim twaalf jaar geleden. Kerstmis 1996 was het. Willy was net één dag oud. Nu zit ie naast Harrie in de auto, op weg naar Drunen. Petje op en stoere praat. Over een paar maanden gaat ie naar het atheneum. Maar vandaag eerst nog even boogschieten. Hij heeft het zó goed gedaan in de recurve-competitie voor aspiranten, dat ie mee mag doen met de regiowedstrijden. Maar hij heeft er weinig zin in. Hij wil niet meer met recurve schieten, alleen nog met zijn houten longbow. Net als zijn moeder. Harrie denkt trouwens dat ie ook liever met z'n vriendjes achter de meisjes aan gaat. Toch is de sfeer in de auto prima, mede dankzij de subwoofer die Harrie plaatste. Harrie is gek op harde muziek en Willy op Eminem. In de auto gaan die twee prima samen. Harrie denkt aan 30 jaar terug, toen ie bijna elke zaterdagavond met De Generaal en Jopie naar Blade...

Harrie is goed bezig qua elpee's. De laatste weken staat er bijna elke dag wel iemand met een groot of klein pak aan de deur. Elpee's zijn zwaar, dus bij de grotere pakjes kijken de bezorgers vaak niet blij. Eén man kijkt altijd hetzelfde. Alsof hij in een soort vacuüm leeft, of schijndood is. Hij is sinds kort de vaste bezorger voor Wehkamp in de straat van de Van Geffen's. Daar koopt Dinie ook weleens iets, omdat ze een hekel aan winkelen heeft. Het leuke van Wehkamp is, dat je kunt vertellen wanneer ze je pakje moeten brengen. Tot voor kort deed een oudere man dat. Hij kwam altijd rond 13.00 uur op de afgesproken dag. Het kon een kwartiertje eerder zijn of later, maar nooit veel meer. Maar sinds een paar weken is de oudere man er niet meer. Misschien heeft ie promotie gemaakt wegens zijn stiptheid en mag hij nu in de betere Nuenense wijken bezorgen? In elk geval heeft Wehkamp hem -althans voor Harries straat- vervangen door een man met een uiterst donkere huidskleur en e...

Je moet uitkijken met wat je tegen een vrouw zegt. Dat concludeerden Harrie en zijn collega Eugene op vrijdagmiddag. Het ging over auto-ongelukken. Vraag je vrouw nóóit meteen hoe je auto eraan toe is als ze hem in puin reed, omdat ze de aanwijzingen van de TomTom te snel opvolgde en een huis binnenreed, in plaats van de straat 10 meter verder. Je auto ben je toch al kwijt. Wil je niet ook je vrouw nog kwijtraken, blijf dan vooral rustig. Doe minstens net zo paniekerig als zij. Toon medeleven. Vraag of alles wel goed is met haar. Zeg dat je blij bent dat met háár tenminste alles in orde is. Als je aan haar reactie merkt dat je genoeg hebt geacteerd, kun je naar buiten lopen en de muur van de schuur van ellende doormidden proberen te beuken met je hoofd. Drie dagen na het gesprek met Eugene reed Dinie bijna een meisje dood. Het gebeurde net na de Hooijdonkse brug. Dinie was op weg naar Son en reed toevallig rustig (sinds Harrie ook in háár auto een subwoofer heeft geinstalleerd schijnt ...

In het begin keek Harrie regelmatig naar De Wereld Draait Door. Echt een programma van deze tijd: lekker snel, luchtig, niet te diepgravend, informeel. Maar Harrie werd het programma al snel een beetje zat. Presentator Matthijs van Nieuwkerk leek er alleen nog maar op uit om het wereldrecord autocue-lezen aan te scherpen. Hij ging zijn gasten ook steeds vaker in de rede vallen. Het Mart Smeets-effect zou Harrie zeggen: vooral jezelf belangrijk vinden. Gisteren besloot Harrie toch nog een keer te kijken. Matthijs was immers degene die Martin Bril als eerste de kans gaf om zich als columnist te bewijzen, in Het Parool. Martin zat ook regelmatig bij Mathijs aan tafel in DWDD. Harrie nam dus aan dat het gisteren nog wel even over Martin zou gaan. Uiteindelijk bleek dat de hele uitzending over Martin ging. Matthijs was deze keer rustig. Jan Mulder was er ook en Mai Spijkers, de uitgever van Martin. Naast Mai zat Joost Zwagerman. Alle drie waren ze vol respect over Martin. Joost las de colum...

Iedereen kan schrijven. Sommigen lijken zelfs een soort schrijfbron aan boord te hebben, die de ene na de andere pagina vol letters uitspuwt. Voskuil, A.F.Th., de ene na de andere bladzijde schrijven ze vol. Paginalange verhandelingen over niets, zodat hier sprake is van Literatuur. Voor de lol leest niemand dit soort dingen, alleen om te zeggen "ik lees Literatuur". Léuk schrijven, over de dingen van Het Leven, op een humoristische, aansprekende manier, dat kunnen er maar weinigen. Bob den Uyl, Harries grote voorbeeld, kon het. Bob schreef met een flinke dosis ironie en hield van een flinke borrel. Hilarisch zijn sommige stukken over doodgewone dingen die hij meemaakte tijdens zijn vele reizen. Bob den Uyl stierf in februari 1992, een paar weken voor hij 62 zou worden. Pas na zijn dood las Harrie dat Bob niet alleen veel dronk, maar ook nogal eens kalmeringspillen slikte. Die combinatie leidde tot zijn veel te vroege dood. Voor Harrie was de lol van het lezen er daarna eigen...

Het blijkt dat Harrie onduidelijk schrijft. Een tijdje geleden schreef ie hier wat ie dacht dat ie had moeten worden. Maar Glasman bleek niet te vatten wat Harrie bedoelde. Ondertussen kwam Harrie erachter wat zijn hart nou écht sneller liet kloppen. En daar schreef ie gisteren over. Blijkt vandaag dat Glasman het wéér niet snapte. Harrie is nu wat ongerust geworden. Misschien snapt niemand wat ie bedoelt? Van de ene kant geeft dat natuurlijk niks: hij schrijft in principe voor zichzelf. Om schrijfvaardig te blijven. Ook om dingen te onthouden, omdat zijn geheugen steeds minder wordt. En ook wel een beetje voor zijn zoontjes, voor later. Dat er af en toe eens iemand van buiten meeleest is natuurlijk leuk, maar zeker niet de opzet. Van de andere kant: als die buitenstaanders meelezen en het niet snappen, dan is Harries schrijfvaardigheid misschien niet zoals betaamt. En dat vindt Harrie toch zorgelijk. Daarom wil Harrie even een kleine test doen en u vragen binnen 5 seconden het juiste...

Harrie schreef de vorige keer dat hij zomaar ineens merkte wat zijn ding was. Twee dagen na publicatie kwam Harries collega Glasman naar hem toe. Hij had het stuk gelezen en zei doodleuk tegen Harrie dat ie nou nóg niet wist wat Harries ding was. Laat Harrie duidelijk zijn: Glasman is niet dom. Harrie heeft bijna geen domme collega's. Hij heeft wel collega's die dom dóen, maar dat is een ander verhaal. Van alle collega's die Harrie heeft is Glasman misschien zelfs wel een van de slimste. En tóch snapte hij Harries boodschap niet. Harrie nam het in eerste instantie min of meer voor kennisgeving aan. Maar toen ie vanmorgen Elvis uitliet, schoot hem ineens te binnen dat Glasman een eerder stuk van Harrie over draaitafels óók al niet begreep. Bij herlezing blijkt dat stuk nota bene vrijwel naadloos aan te sluiten bij Harries ding. Harrie maakt zich nu alsnog zorgen. Glasman is maar net iets ouder dan Harrie en groeide ook op met draaitafels en vinyl. Hij weet dus in elk geval ...

Bij Harrie thuis is het soms een dolle boel qua citaten. Harrie mag graag goede grappen van derden citeren. Beter goed gejat dan slecht zelf bedacht. Willie is pas 12 maar citeert er óók al behoorlijk op los. Toen Harrie dus zei dat ie naar Zwolle moest voor een overleg, vermoedde Willie er à la Koot en Bie al meteen op los dat dat wel dollen zou worden. Dat viel helaas best tegen. - Net zo vroeg vertrokken als op een gewone werkdag, maar een uur later thuis. - Twee en een half uur een -zowaar zinvol- overleg gevoerd. - 4 uur in de trein gezeten en veertig minuten in de bus. - Eén buschauffeur meegemaakt van het type dat je wegens zijn lompheid gewoon op zijn bek zou moeten mogen slaan. - Eén conducteur gezien. - 50 minuten bij Minstrel Records rondgelopen en geconstateerd dat de langharige eigenaar van Minstrel Records nogal van Deep Purple houdt. - Bij het afrekenen van 23 elpee's verteld dat Harrie in Eindhoven woont en dat er in die stad geen fatsoenlijke platenzaak meer zi...

Harrie zeurt teveel over dingen vindt Ricardo

"Je moet nu onderhand je ding gaan doen. Straks ben je 55, zijn de kinderen de deur uit en dan weet je misschien niet eens meer wat je ding is." Zoiets moet je niet tegen Harrie zeggen. Het is een soort moderne kletspraat waar Harrie niet van gediend is en waar zijn nekharen van overeind gaan staan. Maar een tijdgenote zei het tóch tegen Harrie. En natuurlijk snapte Har wel wat ze bedoelde, zeker omdat ie net 48 was geworden en nog maar twee jaar te gaan heeft, als zijn vermoeden dat ie niet ouder dan 50 zal worden klopt. Maar hij is wars van vage kletskoek en ging dus verder met waar ie de laatste weken zo druk mee was: elpee's digitaliseren. Hij praatte daar wat over met andere tijdgenoten, kreeg nog een doosje met een paar hele aardige albums die ie nog niet had van een vriend en dacht ineens: "misschien kun je via internet óók wel elpee's vinden". Stom dat ie daar niet eerder aan had gedacht. Harrie koopt nu al zo'n 13 jaar vrijwel alles via internet...