Test

Harrie dacht in het begin dat ie dit weblog nooit vol zou houden. Maar het blijft maar duren. Omdat ie weleens schuilnamen voor zijn personages gebruikt en z'n geheugen steeds slechter wordt, weet ie af en toe zelf niet meer wie wie was. Daarom maakt ie er hier een lijstje van. Netjes op alfabet. En hij zal het netjes bijhouden als er iemand bijkomt. Annie: Een nichtje van Dinie en dochter van Dinies zus Kees. Bouwjaar: 1991. Een jong meisje en dus niet te herkennen aan de te grote zonnebril in het haar en telefoon in de hand. Bambam: Ook al een nichtje van Dinie en dochter van Dinies zus Kees. Bebby: Was al een vriend van Harrie op de basisschool. En nu nog steeds!Een rijk bezit! Bets: Bets is de vrouw van Diederik, die weer de broer is van Dinie. Bets is van 1981. Een jong blaadje dus voor Diederik (1971)! De Generaal: Een van Harries weinige echte vrienden. Harrie kent hem vanaf de middelbare school. Net als Harrie gek op muziek. Net als Harrie ernstig geraak...

In de krant las Harrie dat de regering tot 2015 35 miljard euro moet bezuinigen. Dat is veel geld, 35 miljard euro. 77 miljard oude guldens. Kan Harrie een fijne muziekinstallatie van kopen. 35 miljard euro, dat is ongeveer 2200 euro per Nederlander, baby's en boeven meegerekend. Maar die boeven gaan natuurlijk niet meebetalen. Deden ze dat wel, dan waren het geen echte boeven. Het zal dus anders moeten. De regering had als besparingsoptie in gedachten om het aantal ambtenaren in te krimpen. Harrie ving ergens op dat 20% van de ambtenaren zou moeten worden ontslagen. Dat lijkt Harrie een redelijk begin. Als ie naar de ambtenarenorganisaties kijkt die hij kent, dan werkt daar ongeveer 30%. 20% maakt beleidsplannen die door nog eens 20% worden afgeschoten. Dan hou je nog 30% over. Dat zijn de ambtenaren die op een of ander niveau manager spelen. Stuur je dus 20% naar huis, dan merk je niks, mits je de juiste 20% kiest. Harrie zal het u alvast verklappen: dat gaat niet gebeuren. Het z...

Harrie is vier dagen alleen met Ricardo. Dinie is met Willie naar Londen toe. Vanmorgen heeft ie ze naar het vliegveld gebracht. Dolly, het nichtje van Dinie, is ook mee, maar die gaat bij een vriendje in Londen logeren. Dinie en Willie slapen in een hotel. Ricardo en Harrie zouden er een paar feestdagen van gaan maken. Ricardo wilde graag naar een dinomuseum, maar Harrie heeft nog niet gekeken waar dat te vinden is. Ook zouden ze bij Oase, de shoarmatent in Nuenen, gaan eten. Maar Ricardo heeft al een paar dagen buikpijn. Willie had dat ook regelmatig toen ie kleiner was. Harrie is toen een paar keer met hem bij de huisarts geweest, maar het kwam er eigenlijk op neer dat er maar één remedie was: wachten tot de klachten over waren. Hij wacht dus in elk geval maar even tot na het weekeinde, voor hij gaat overwegen om Ricardo mee naar de dokter te nemen. Ricardo voelt zelf ook weinig voor doktersbezoek. "Ik laat hem in elk geval niet mijn leuter zien", waren (letterlijk) zijn w...

Harrie was even op vakantie. Dat heeft ie hier express niet gemeld, want dat mocht niet van de overheid. Die waarschuwen er nu al een paar weken voor om voorzichtig te zijn met het achterlaten van vertrouwelijke informatie op internet. Het schijnt dat de gemiddelde internetter allerlei informatie op sites als Hyves en LinkedIn zet, die voor het dievengilde nogal bruikbaar is. Wanneer hij precies weg is bijvoorbeeld, wanneer hij terugkomt en waar de sleutel van de achterdeur ligt. Dat soort dingen. Nou heeft Harrie helemaal geen Hyves-pagina, maar op LinkedIn was ie wél te vinden. Dat account heeft ie dus subiet beëindigd. Dat wil zeggen: hij heeft het geprobeerd, vlak voor ie wegging. Toen ie weer thuis kwam was één van de 186 mails er toch weer een van LinkedIn. Het was weer zo'n echte LinkedIn update-mail, waarin van alle mensen die Harrie via LinkedIn kende was vermeld waar ze nú weer mee bezig waren. Tonnie was nu 'connected to Pietje Puk en Harrie Nak' en 'seeing n...

Mensen zeggen maar wat. Harrie vraagt zich regelmatig af of hij echt nog de enige is die nadenkt over de woorden die hij uitbraakt. Hij maakt maar al te vaak mee dat mensen poep praten. In bijna elk overleg waar hij bij zit is het wel raak. Er worden niet bestaande kreten bedacht, verkeerd onthouden dingen voor waarheid verteld en er wordt vooral veel nagepapegaaid. Adviseurs van bedrijven (die zichzelf trouwens liever consultants noemen) zijn de ergste. Die beseffen natuurlijk elke seconde van het overleg dat ze wel iets moeten leveren voor het gepeperde uurtarief waarvoor ze aan tafel zitten. Veel van hen gaan daarom vaak rare dingen zeggen. Overleden woorden tot leven brengen bijvoorbeeld. Woorden die vervolgens eigenlijk niet zeggen wat ze bedoelen. Maar gelukkig voor hen zijn de andere deelnemers aan een overleg meestal niet veel taalbegaafder en komen ze er wel mee weg. Sterker nog: vaak gaan de andere deelnemers aan het overleg (met uitzondering van Harrie) zo'n raar of misp...

Harrie: Met Harrie van Geffen? Vrouw: Goedemorgen meneer, u spreekt met Blatina Nogwat van Lastpost Media. Spreek ik met Harrie van Geffen? H: Uhh.....ja, dat zei ik toch al? V: Hahaha, goedemorgen meneer Van Geffen. U bent lid van PC Magazine, klopt dat? H: Uhhh...ja, nog wel, maar ik heb mijn abonnement al opgezegd. V: En bevalt PC Magazine u een beetje? H: Nou, niet dus, want anders had ik het abonnement waarschijnlijk niet opgezegd. V: Mooi! Meneer Van Geffen, ik mag u namens Kletsmop Media als abonnee van PC Magazine een aanbieding doen. Ik mag u een jaar lang gratis een Visa creditcard aanbieden. H: O, dat is een riant aanbod, maar ik ben er niet in geinteresseerd. V: Mag ik vragen waarom niet, meneer Van Geffen? H: Ja hoor! Ik koop niet op afbetaling. V: Gebruikt u momenteel dan ook geen creditcard meneer Van Geffen? H: Nee. De bank die ik heb levert trouwens niet eens credit cards. V: Maar uw Visa-kaart kunt u aan elke rekening koppelen hoor, meneer Van Geffen! H: Dat is fijn,...

De dokter vond dat Harrie aardiger voor zichzelf moest zijn en "dichter bij zichzelf moest blijven". Dat laatste is een mooie, vage en modieuze kreet. "Dicht bij jezelf blijven." Harrie kan zich niet herinneren dat hij ooit van zichzelf is weggelopen. Het lijkt hem in fysiologisch opzicht zelfs onmogelijk. Harrie weet natuurlijk best wat er bedoeld wordt met 'bij jezelf blijven'. Hij leest óók weleens een Viva. Bovendien hoort ie het vrouwen in zijn omgeving tot gekwordens toe tegen elkaar zeggen. De meeste vrouwen die Harrie kent en die dat advies krijgen, vatten het trouwens toch heel anders op dan Harrie. Die vrouwen zetten namelijk meteen hun vriend of echtgenoot aan de kant. Harrie denkt zelf dat je best bij jezelf kunt blijven en ook bij je vrouw. Als je vrouw maar leuk genoeg is. In elk geval blijft Harrie dicht bij zichzelf als ie eindelijk toegeeft dat ie net zo lief niet als wel op vakantie gaat. Hij is sowieso graag thuis, maar hij vindt het ook n...

Bij de koffie op het werk ging het over UPC. In de dagen dat internet net bestond had Harrie een internetverbinding van UPC. Dat wil zeggen: hij betaalde voor een internetverbinding aan UPC. Maar meestal was de verbinding onklaar. Da-gen-lang heeft Harrie met mensen van UPC aan de telefoon gezeten. Steeds weer met een andere. Het duurde trouwens altijd minstens een kwartier voor je iemand te spreken kreeg, maar nooit langer dan anderhalf uur. Opgelost werd er zelden iets. Harries collega Glasman bleek nu met UPC in zee te zijn gegaan. Harrie complimenteerde hem met zijn durf, maar Glasman wist te vertellen dat er bij UPC veel is veranderd. De medewerksters nemen nu altijd binnen 10 minuten de telefoon op. En nog belangrijker: ze hebben een cursus gevolgd, waarbij ze is geleerd om amicaal met de klanten om te gaan. Klanten zullen er nu wel cliënten heten, denkt Harrie. Harrie gelooft Glasman meteen, maar hij vertrouwt het niets. De wereld zit vol bedrijven die roepen dat ze hun kwalitei...

Harrie weet het nu zeker: het wordt tijd om nieuwe vriendinnen te gaan zoeken. De vrouwen die hij kent en kende waren altijd best leuk hoor! Maar tijdens gesprekken vielen er toch weleens stiltes. Dat kan natuurlijk best aan Harrie liggen. Dat heeft ie dus ook heel lang aangenomen. Maar sinds een tijdje begon ie te twijfelen en zich af te vragen of het misschien óók aan de vrouwen in zijn omgeving zou kunnen liggen. Vanmiddag besefte Harrie ineens dat die kans nog best groot is ook, toen hij van zijn schoonmoeder naar huis reed. Hij passeerde de ene na de andere vrouw. De ene lopend, de andere op de fiets, veel in de auto natuurlijk, en allemaal waren ze gezellig aan het kletsen. Tegen hun mobiele telefoon. En toen ie bijna thuis was kwam bij Harrie pas het besef dat niet één vrouw uit zijn vriendinnenkring een fanatiek gebruikster is van zo'n ding. Tuurlijk waren er ook een paar vrouwen die niet aan het bellen waren. Een stuk of drie. Dat zijn dus vast die types die Harrie tot nu ...

In Harries periferie is het óók komkommertijd, dus gaat het vandaag wéér over voetbal. Harrie keek als kind al graag naar voetbal op de televisie. In het begin was dat nog in zwart-wit. En het aardigste was eigenlijk dat je vaak niet wist of De Wedstrijd wel zou worden uitgezonden. Dat gaf de voetbalspanning een extra dimensie. Tegenwoordig wordt niet alleen élke wedstrijd van enig belang uitgezonden, maar ook alles wat er omheen zweeft: registraties van de trainingen, voorbeschouwingen, nabeschouwingen, pijntjes van de matadoren, analyses van de strijd (in de rust en na afloop), noem maar op. Voor elk van die randverschijnselen duiken (al dan niet zelf benoemde) specialisten op, die achtergronden willen onthullen die niemand wil horen, meningen willen uiten waar niemand op zit te wachten, of voorspellingen willen doen die net zo vaak wél als níet uitkomen. Harrie heeft weleens het idee dat al die deskundigen De Wedstrijd zelf vooral zien als een hinderlijk onderdeel dat hen noodzaakt ...

Ons. Een heel gewoon Nederlands woord. Maar in Brabant is het méér dan een gewoon woord. Ons. Ons pap. Ons mam. Onze Dinie, onze Willie, onze Ricardo. Onzen Elvis. Met één simpel woordje van drie letters kunnen Brabanders laten zien dat in hun provincie nog wél saamhorigheid heerst. Hier geen ikke-ikke-ikke-cultuur zoals in de rest van de wereld. In Brabant doen we het samen. Onze familie is een eenheid. Ons Brabant. Hier hangt nog de geur van erwtensoep die op de kolenkachel trekt. De lucht van kleren die uitdampen nadat het werk op het land is gedaan. Vincent van Gogh maakt in een hoekje een schilderij van een boerenfamilie. Deze sfeer moet de beroemdste voetbalclub uit Eindhoven voor ogen hebben gestaan, toen ze hun nieuwste reclamecampagne bedachten. Het was een mapje met daarin een vijftal kaarten met foto's van mannen die ooit voor PSV voetbalden. "Ons PSV" stond op al die kaarten. Harrie zag de kaarten, omdat zijn collega Bassie ze op het prikbord in zijn kamer ha...