Test

Even wat nieuw leven in Harries weblog. Gewoon, omdat ie wel vaker wat wil zeuren, maar niet altijd tijd heeft voor een uitgebreid verhaal. Het plan is dus om wat vaker een korte oprisping te plaatsen. De eerste volgt nadat Harrie heeft gekeken naar Ajax-NEC en zich voor de zoveelste kapot heeft zitten ergeren. Ook aan het spel van Ajax natuurlijk, maar nog meer aan iets wat in elke voetbalwedstrijd gebeurt. Een speler van club A speelt de bal -voor iedereen duidelijk zichtbaar- over de zijlijn, zodat club B mag ingooien. Toch steekt de speler van club A direct zijn handen in de lucht, om de scheids duidelijk te maken dat die ánder de bal over de zijlijn hielp en híj mag ingooien. Harrie ergert zich daar dood aan, omdat hij het een soort spelbederf vindt. Maar iedere voetballer doet het. En Harrie weet wel waarom. Toen Willy nog bij de F-jes voetbalde, riep zijn trainer altijd al "appelleren!", als een van zijn -hooguit 6-jarige- pupillen de bal over de zijlijn schoot. Harrie...

Willem van Hanegem wilde na een prachtige voetbalcarrière trainer worden, maar moest daarvoor een diploma hebben. De KNVB wilde hem dat diploma niet zomaar geven: Van Hanegem moest de trainerscursus gaan volgen. Van Hanegem had daar natuurlijk helemaal geen zin in en vond het grote flauwekul. De KNVB zag eigenlijk ook wel in dat het erg ver ging om een man die zó'n carrière achter de rug had een volledige cursus te laten volgen en bood Van Hanegem een verkorte cursus aan. Bij zijn eerste cursusdag wemelde het van de journalisten, die weleens wilden zien hoe het hem verging. Aan het einde van die eerste dag vroeg een van de journalisten of Van Hanegem nog iets had opgestoken. Zijn antwoord op die vraag was legendarisch: "Ja, twee sigaretten." Harrie moest vandaag weer aan die uitspraak denken, tijdens een studiedag over Bio-energie die hij vandaag had. Van die studiedagen wordt ie eigenlijk nooit veel wijzer. Dat realiseert ie zich elke keer weer als ie zo'n dag heeft ...

Harrie is in het algemeen niet dol op zangeressen, dat weten zijn trouwe fans. Reden: de meeste zangeressen willen graag laten horen dat ze veel dynamiek en vibrato in hun stem hebben. En daar wordt Harrie nogal onrustig van. Maar er zijn uitzonderingen en Harrie had zich vorige week voorgenomen om over twee ervan een stukje te schrijven: Kate en Anna McGarrigle. Had ie dat toen maar meteen gedaan, want eergisteren is Kate McGarrigle overleden. Kate en Anna McGarrigle komen uit Canada en wel uit Quebec. Daar praten ze Frans en dat doen ze dan ook op sommige van hun platen. Met een Franstalige plaat hadden ze zelfs een wereldhit: Complainte pour Ste. Catherine. Maar eerlijk is eerlijk: hun Frans had nogal een uhhh..... Engels accent. Harrie weet eigenlijk niet waarom hij de zusters McGarrigle tot de artiesten rekent die hij graag hoort. Ze zingen niet echt mooi, hun muziek vindt ie eigenlijk óók niet echt bijzonder en toch heeft hij bijna al hun elpee's. Waarschijnlijk komt het door...

"Hoe was het concert?", vroeg Harrie aan Bep Plek. Ze was naar een optreden van Guus Meeuwis geweest. "Ge-wel-dig!", was het antwoord. "Hij klonk pre-cíes als op de cd's!" Harries gespreksstof was in één klap op, weg, als sneeuw voor de zon. Want van wat Bep -en velen met haar- zo leuk vinden aan een concert, wordt Harrie nou juist altijd erg verdrietig: dat artiesten zoveel mogelijk hun best doen om op het podium precies zo te klinken als op cd. Daar hoeft Harrie dan dus liever niet bij te zijn. Kan ie beter de cd zélf opzetten. Hoeft ie niet te rijden, niet tussen duizenden zwetende en met bier gooiende mensen te staan en geen mensen op te vangen die vanaf het podium op hem springen. Om over kotsende mensen nog maar te zwijgen trouwens. Dinie ging onlangs naar een concert van Anouk. Naast haar zaten een oudere man en een jong meisje. Beiden sloegen in korte tijd grote hoeveelheden bier naar binnen. Het meisje bleek daar niet goed tegen bestand en lee...

Kikkerlandje, hebbedingetjes, snoepertjes: het zijn maar een paar voorbeelden van woorden waar Harrie hetzelfde gevoel bij krijgt als van nagels over een schoolbord, maar die door sommige mensen zonder enige vorm van schaamte worden gebruikt. Lentekriebels is er nóg zo een. Toch had Harrie ze vanmiddag, een beetje. Gisteravond ging ie naar bed terwijl het sneeuwde, vanmorgen banjerde hij door de prut die de smeltende sneeuw veroorzaakte en vanmiddag leek de lente zomaar ineens in aantocht. Nou had Harrie zich na de moeizame ochtendwandeling door de sneeuwprut al voorgenomen om de dag te gaan besteden aan het verkleinen van zijn filmachterstand, dus die plotseling doorbrekende zon kwam hem eigenlijk slecht uit. Hij kón er gewoonweg geen weerstand aan bieden. Daar moet Harrie wel even bij zeggen dat hij buiten nog een belangrijk klusje te doen had. Eén van de luidsprekers die hij een tijd geleden in zijn auto had gemonteerd begon namelijk steeds erger te kraken. Soms kwam er een tijdje g...

Harrie was aan het wandelen en moest enorm plassen. Toevallig was ie net in de buurt van de praktijk van zijn huisarts. Hij deed de deur van de praktijk open en liep via de wachtkamer naar de wc. Hij had het warm en trok al zijn kleren uit. Terwijl hij aan het plassen was, zag ie links van zich een groot raam. Achter dat raam was de huisarts bezig met een mevrouw en haar kindje. Hij zag de mensen achter het raam niet scherp, maar hoorde ze wel. Hij hoorde de huisarts zeggen dat de pleister had geholpen, omdat die alle oneffenheden uit de huid van het kind had verwijderd. "Kijk, als ik de pleister tegen het licht houd, kunt u het goed zien", zei hij tegen de mevrouw. Hij hield de pleister boven zich, in de richting van het raam waarachter Harrie stond te plassen. "Kijk", zei de huisarts, "als ik de pleister in de richting van het been van die meneer achter het raam houd, kunt u het goed zien. Dat zwarte puntje komt uit de arm van uw zoontje." Harrie besefte...

10 uur van zijn laatste vakantie besteedde Harrie aan het bekijken van de serie Corleone (downloaden niet meegerekend). Harrie denkt dat de serie een aardig beeld geeft van de manier waarop de Italiaanse maffia in haar hoogtijdagen te werk ging. Ze zorgden dat ze alles in handen kregen wat ze wilden hebben. Moest daar iemand voor vermoord worden, dan gebeurde dat. Voor straffen waren ze niet erg beducht. Ze kochten mensen op belangrijke hoge posities om en als die niet om te kopen waren werden ze óók vermoord. Harrie moest aan de serie denken toen hij de oproep van minister-president Balkenende hoorde om "het eigen stoepje schoon te vegen". Harrie werkt inmiddels bijna een kwart eeuw in de ambtenarij, deels als adviseur en deels als echte ambtenaar. Hij weet daarom uit ervaring dat het schoonvegen van het eigen stoepje tot de kernkwaliteiten behoort van elke ambtenaar die zichzelf enig niveau in de organisatie toedicht. Als bezem gebruikt zo'n ambtenaar bij voorkeur colle...

Dinie is verbrand. Niet met de armen in de hete oven gezeten hoor en Harrie heeft ook niet geprobeerd haar als haardhoutvervanger te gebruiken. Ze is gewoon verbrand door de zon. Dat lijkt vreemd, omdat het koud is in Nederland. Gisteren sneeuwde het ook nog eens de hele dag, zij het licht. Dinie is dan ook niet hier, maar 4 dagen lang met al haar collega's op Gran Canaria. Uitje van de zaak! Eén collega had zich trouwens verslapen, dus die is thuis. Harrie en zijn zoons moeten zich dus 4 dagen lang alleen zien te redden. Veel bijzonders doen ze niet, omdat het door de vrij harde wind eigenlijk niet zo fijn is om buiten te zijn. Eigenlijk komen ze alleen buiten om de hond uit te laten. Harrie deed dat zaterdagochtend, in alle vroegte. Er was verder nog niemand op straat, alleen een strooiwagen. Dat was goed nieuws, want de dagen ervoor werd steeds gezegd dat het strooizout bijna op was. Er was wel nieuw zout besteld, maar dat was allemaal moeilijk. Iets met schepen die vast zaten o...

Je kon erop wachten: de overheid gaat de jeugd eindelijk keihard aanpakken. Dat werd ook tijd natuurlijk. Het gemor over de toestand waarin Nederland gaandeweg is beland werd steeds luider. Geen wonder, want wie durft er nog de straat op? Op elke straathoek loert tegenwoordig het gevaar. En waarom? Omdat allerlei sfeerverziekers jarenlang vrijwel ongestraft hun gang konden gaan. En ze worden steeds jonger ook. Harrie denkt dat we het harde ingrijpen in de eerste plaats aan Rob Oudkerk te danken hebben. Terwijl iedereen zo omzichtig mogelijk probeerde te vertellen dat jonge Marokkaanse jongens niet altijd even aardig waren voor de Nederlandse medemens, durfde Oudkerk ze immers als eerste gewoon kutmarokkanen te noemen. In de jaren die volgden bleek dat het niet alleen Marokkaanse jongens zijn die rottigheid uithalen. Ook kinderen van autochtone landgenoten bleken steeds minder vaak de lieverdjes te zijn die hun ouders nog wél waren. Duidelijk werd in elk geval wel dat het De Jeugd was d...

Tot voor kort had Harrie een Opperbaas die haar werknemers niet graag in een spijkerbroek op het werk zag verschijnen. Harrie hoefde zich daar weinig van aan te trekken, omdat hij haar toch alleen in de krant of op de televisie zag. Dat is wel een groot voordeel van de organisatie waarin hij werkt: ongeveer 30% van de mensen is daar op enig niveau baas. En omdat bazen de gewoonte hebben om alles naar de onderliggende baas te delegeren, zat er zó veel ruimte tussen Harrie en de Opperbaas, dat hij niet hoefde te vrezen dat zij hem persoonlijk op enig moment van zijn spijkerbroek zou komen ontdoen. Maar nu is er een nieuwe Opperbaas en die heeft bij zijn eerste toespraak desgevraagd meteen gezegd dat het hem niks uitmaakte als mensen in een spijkerbroek op het werk zouden verschijnen. Daarmee was voor Harrie elke drempel weg om een nieuwe spijkerbroek te gaan kopen. Hij heeft er meteen maar 3 gekocht, zodat ie er weer een tijdje vanaf is. In de winkel was het te druk om te passen, zodat H...

De overgang van 2009 naar 2010 is rustig verlopen, las Harrie op Teletekst. Dat is natuurlijk goed nieuws. Grote evenementen lopen in dit land nog weleens uit de hand en er zijn ook jaarwisselingen geweest met veel ongelukken en geweld. Maar dit jaar dus niet. Harrie las net wel dat er een man in Eefde is overleden, omdat hij zuurstof in een butaangasfles had gedaan. Daarmee wilde hij het vuur in een vuurkorf aanwakkeren tijdens het carbidschieten en toen explodeerde de fles. In Tilburg waren wat jongens een fiets in elkaar aan het trappen. Twee mannen van 20 en 27 vroegen of ze daarmee wilden stoppen en werden vervolgens bewusteloos getrapt. In Rotterdam kreeg een man ruzie met een man uit Maassluis. Dat liep uit op een knokpartij, waarbij de Rotterdammer een klap tegen zijn hoofd kreeg en zwaargewond raakte. Hij kon nog levend naar het ziekenhuis worden gebracht, maar daar overleed hij. In Culemborg werd een auto in brand gestoken, waarna groepen jongeren met elkaar gingen vecchten. ...

Weinig gebeurtenissen vindt Harrie zo zinloos als het vieren van de start van een nieuw jaar. En het lijkt wel alsof hij het elk jaar zinlozer gaat vinden, met de start van 2010 als voorlopig hoogtepunt. Vroeger vond Harrie oud en nieuw natuurlijk nog wel leuk. Het was gewoon weer een geldig excuus om je klem te gaan zuipen. Het mooiste was als je 's ochtends -tot de nek toe gevuld- naar huis fietste en dan 'Goedemorgen' kon zeggen tegen de mensen die naar de eerste mis gingen. Maar het kerkbezoek daalde even hard als Harries behoefte aan kroegbezoek. De laatste jaren is daar een soort existentiële vraag bijgekomen: wat is in Gods naam eigenlijk het nut van oud en nieuw? Omdat Harrie geen antwoord op die vraag vond, begon oud en nieuw hem wat tegen te staan. Daar komt nog bij dat bij oud en nieuw vuurwerk schijnt te horen. Harrie heeft een hekel aan vuurwerk, vooral vanwege de luchtverontreiniging die het veroorzaakt. De overheid heeft allerlei peperdure maatregelen bedacht...