Test

Harries dag is nog maar een half uur oud en nú al bijzonder. Niets wees daar vlak na het opstaan op. Harrie ging tanden poetsen, douchen, aankleden en met Elvis naar buiten. Hij zag de rode poes van nummer 88 wegschieten, de eekhoorn in de boom klimmen en een konijn over het pad de bosjes inrennen. Elvis bleef weer eens ver achter. Harrie besloot maar even op Elvis te wachten en bemerkte ineens dat de vogels vandaag wel erg veel kabaal maakten. De een floot nog harder dan de ander. En op de kikkers in de vijver leek na Harries vorige wandeling wel een versterker te zijn gemonteerd. En ineens werd Harrie duidelijk waarom hij alles zo duidelijk hoorde: hij hoorde namelijk niks op de achtergrond. De kortste en meest zinloze snelweg van Nederland, die tussen Eindhoven en Helmond, zweeg deze ochtend. Alsof hij weer was afgesloten voor de zoveelste proef van TNO . Harrie hoopt dat zijn dag voor de rest ook zo bijzonder wordt!

Vandaag om kwart voor zes liet Harrie Elvis uit. Omdat het vandaag Vaderdag is en dus ook nog eens zondag had hij niet verwacht om op die tijd iemand tegen te komen, laat staan een man. Maar dat gebeurde wel. Harrie kende de man, maar had hem al minstens een jaar niet gezien. Het was een man waarvan Harrie vermoedde dat hij in aanzienlijke mate leed aan autisme. In het verleden werd de man vergezeld door een Berner Sennehond. Dat was in eerste instantie nog een pup. De man ging er waarschijnlijk regelmatig mee naar buiten want Harrie kwam hem eveneens met enige regelmaat tegen. Dat gebeurde dan altijd op het smalle pad langs de vijver, waar de man met de klok mee en Harrie tegen de klok in langs liep. De keren dat ze elkaar kruisten begon de man altijd vreemde bewegingen te maken met de riem van zijn hond en daardoor ook met de hond zelf, omdat die aan de riem vast zat. Harrie maakte hieruit op dat de man wilde voorkomen dat hij en zijn hond te dicht in de buurt zouden komen van Harrie...

Harrie heeft morgen een sollicitatiegesprek. Wéér een sollicitatiegesprek kan-ie misschien beter zeggen. Deze keer gaat het om een functie bij zijn eigen werkgever. In heel veel sollicitatiegesprekken die Harrie in zijn leven voerde wist hij potentiële werkgevers niet voor zich in te nemen. Dat Harrie maar drie dagen per week wilde werken was daarbij in 99% van de gevallen het struikelblok. "Dat wil ik óók wel, drie dagen werken", zei één van de mensen aan de andere kant van de tafel ooit tegen Harrie. - "Waarom doet u dat dan niet?", was de vraag die Harrie een logisch vervolg op deze ontboezeming leek. "Omdat ik dan minder verdien natuurlijk", was het eerlijke antwoord. Harrie -die in die tijd natuurlijk nog jonger en dus naïever was dan nu- meende vervolgens te moeten opmerken dat hij inderdaad dacht dat er altijd een direct verband was tussen het aantal uren dat iemand een functie in loondienst vervult en het salaris dat hij daarvoor in ruil ontvangt. ...