Test

Harrie blijkt de bovenverdieping te hebben gehuurd van een huis in het Midden van Duitsland. Op de begane grond woont de eigenaar. Hun zoon Benjamin woont op de eerste verdieping. En de Van Geffen's nu dus tijdelijk op de tweede. Toen Harrie voor de eerste keer achter Benjamin twee trappen opliep naar zijn tijdelijke verblijfplaats had hij niet de indruk dat hij een geweldige keuze had gemaakt. De tweede verdieping van een huis klonk niet best. Bovendien blijkt Elvis bang te zijn voor de twee trappen. De marmeren trap van de begane grond naar de eerste gaat trouwens nog wel, maar de open houten trap van de eerste naar de tweede verdieping betreedt Elvis met geen poot, zodat Harrie meerdere keren per dag de trap op en af moet met een hond in zijn armen. Maar de verdieping waar de Van Geffen's huizen blijkt verder perfect te zijn. Beter zelfs dan de lagere verdiepingen,omdat het uitzicht vanaf de tweede geweldig is. Vanaf het balkon aan de voorkant kun je de bergen inkijken en in...

Willie en Ricardo wilden toch eigenlijk wel ergens naartoe in de vakantie. Daarom zit Harrie nu samen met hen (en Elvis natuurlijk) in een huisje in Duitsland. Harrie zit trouwens in zijn onderbroek, want het is hier ontzettend warm. Dat schijnt bijzonder te zijn, want Harrie las net in de weersvoorspellingen dat het in een straal van 600 kilometer rond Nederland baggerweer is. En hij heeft gisteren toch maar 350 kilometer gereden. Het is wel een beetje vreemd deze vakantie. Het is de eerste sinds 1994 zonder Dinie. Daardoor is het inpakken niet helemaal vlekkeloos verlopen. Zo is Harrie in elk geval zijn scheermes vergeten. Verder is hij vergeten om vlak voor vertrek nog een rondgang te maken door de koelkast en de bederfelijke dingen mee te nemen of weg te gooien. Maar het allerergste is dat hij zich net bedenkt dat hij waarschijnlijk is vergeten om de vuilniszak uit de bak in de keuken naar de container buiten te verplaatsen. Die zak stonk de dag voor vertrek al, maar Harrie vond da...

Hoe meer hulpmiddelen we hebben om te communiceren, hoe minder we met elkaar praten. Daar had Harrie het in zijn vorige stukje over. Harrie moest aan zijn eigen stukje denken toen hij zich weer eens dood ergerde aan een collega, tegen wie Harrie vriendelijk 'goedemorgen' zei toen deze bij Harrie in de lift stapte, maar die het niet de moeite waard vond hierop iets terug te zetten. Harrie kan zich de tijd nog heugen dat het gebruikelijk was een groet met een wedergroet te beantwoorden, maar die tijd is voorbij. Begrijp Harrie goed: het is niet zijn bedoeling om deze onbeschoftheid (want dat is het in Harries ogen) toe te schrijven aan de mobiele telefoon. Ook in het tijdperk vóór de mobiele telefoon heeft hij het vaak genoeg meegemaakt dat collega's het verdomden om een hardop uitgesproken groet te beantwoorden. Waar het Harrie om gaat is dat hij niet begrijpt dat mensen niet het fatsoen op kunnen brengen om een groet te beantwoorden. Op grond van de fatsoensnormen die Harri...

We leven in een práchtige tijd. De ene technologische vondst is nog knapper en onnavolgbaarder dan de andere. Ze volgen elkaar in zo'n enorm tempo op dat de kans niet denkbeeldig is dat je de opkomst en ondergang (en alles wat ertussen gebeurde) van zo'n vondst mist als je te lang op vakantie gaat. Veel van de vondsten zijn erop gericht om het de mens makkelijker te maken om met een soortgenoot te communiceren. Men zou dus zomaar kunnen denken dat de communicatie tussen mensen enorm is verbeterd door al die nieuwigheden, maar niets is minder waar. Mensen blijken hun aandacht namelijk voornamelijk te richten op de mógelijkheden, niet op de inhoud. Een beetje zoals mensen eigenlijk altijd doen: bezig zijn met uiterlijk vertoon en niet met waar het om gaat. Mobiele telefoons moeten natuurlijk met name worden genoemd. Ooit was een telefoon bedoeld om mee te bellen en als je dat deed, dan was dat om een ander iets te vertellen wat je op je lever had. Dat het bijzonder was dat degene...

Na een verlies komt een mens in een rouwcurve terecht. En dan bedoelt Harrie niet het verlies van een potje biljarten of van de huissleutels, maar een verlies door een overlijden of een scheiding. Harrie zit als vers gescheiden man dus ongetwijfeld óók in zo'n rouwcurve. Het is hem alleen niet helemaal duidelijk wáár in die curve hij momenteel zit en dus ook niet wanneer hij kan verwachten dat hij er weer uit komt. Áls hij er al uit komt natuurlijk. De rouwcurve is bedacht door -hoe kan het anders- een vrouw, mevrouw Elisabeth Kübler-Ross . Dat wist Harrie trouwens niet uit zijn hoofd hoor! Hij heeft dat gewoon even opgezocht op internet, omdat hij toch eens wilde zien waar hij in de curve zit. De curve onderscheidt 5 fasen, die je allemaal moet doorlopen (agogen zeggen trouwens liever doorléven). Ontkenning en boosheid zijn de eerste twee fasen, maar die heeft Harrie misschien 10 jaar geleden al doorleefd. Fase 3 is onderhandeling. Harrie weet niet eens wat daarmee wordt bedoeld. ...