Test

Het is alweer bijna een jaar geleden dat Dinie en Harrie besloten te stoppen met hun huwelijk. Bijna 17 jaar leef je samen met één en dezelfde persoon in een huis en dat houdt dan ineens op. Het kan niet anders dan dat dat een vreemde gewaarwording is. Harrie kan, na bijna een jaar, zeggen dat dat ook inderdaad wel het geval is. Van de ene kant heb je als vrijgezel ineens weer een geweldige vrijheid. Niemand aan wie je hoeft uit te leggen waarom je vroeg naar bed gaat. Niemand die commentaar heeft als je The modern dance van Pere Ubu nog eens op vol volume draait. Niemand die er iets van zegt als je contact met een andere vrouw krijgt. Maar een keerzijde is er zeker ook. Degene die aan een half woord genoeg had is weg, zodat Harrie er steeds weer minstens 100 moet gaan uitspreken. En ook lachen is anders. Dinie en Harrie konden samen best goed lachen. Nu moet Harrie in zijn eentje gaan lachen en dat is niet eenvoudig. Tuurlijk is Elvis er ook nog, maar daar lach je je ook niet ...

Harrie zag een flits, hoorde een klap en toen was het weer net zo stil als een halve seconde eerder. Maar die tijd was voor Harrie genoeg om te weten dat De Dood aan zijn achterdeur rondwaarde. Hij legde daarom zijn krant weg, stond op, liep naar de tuindeuren en zag dat hij gelijk had. Op de grond lag een vogel. Hij bewoog nog wat met een pootje, alsof hij rek- en strekoefeningen aan het doen was. Maar Harrie wist natuurlijk dat dit stuiptrekkingen waren, de laatste ongecontroleerde bewegingen van een wezen voor het de laatste adem uitblaast. Harrie twijfelde wat hij nu zou doen. Een echte man zou een schep pakken en daarmee vogelhoofd en -romp van elkaar scheiden. Maar Harrie is geen echte man en besloot even te blijven twijfelen. Dat bleek maar een seconde of 20 nodig te zijn. Daarna waren de rek- en strekoefeningen afgelopen en was er geen beweging meer in het vogeltje waarneembaar. Harrie heeft vervolgens een katern van de krant gepakt en is daarmee naar buiten gegaan. D...

"Nieuwe woorden leren". Freek de Jonge en Bram Vermeulen bezongen deze hobby in 1976 in de show Interieur. De nieuwe woorden werden bedacht door een vader, die een onhandige klusser bleek te zijn en de ene na de andere vloek lanceerde als hij met zijn hamer op zijn vingers sloeg of 220 Volt door zijn lijf voelde gaan. Harrie is óók gek op nieuwe woorden, maar ziet er meestal weinig die echt bijzonder en de moeite waard zijn. En bij zijn vader hoeft hij niet aan te kloppen, want die is reeds tot as vergaan. Maar gelukkig hebben we in tijden van schaarste onze eigen Hollandse multiculturele samenleving. Volgens Harrie is er meer sprake van multicultureel dan van samenleving, maar juist aan dat vermoeden is het woord te danken dat Harrie opviel: boerkaboete. Vrouwen die (vrijwel) geheel gesluierd op straat lopen (meestal in de vorm van een boerka) riskeren voortaan een boete van 380 euro. Harrie is er niet dol op mensen op straat te ontmoeten van wie alleen de ogen zichtb...

Er wordt weinig gelachen in de wereld. Te weinig naar Harries zin. Misschien komt het door de crisis dat mensen zo serieus met Het Leven bezig zijn en vergeten dat lachen de gezondheid ten goede komt? Maar gelukkig is niet iederéén zo serieus en daardoor heeft Harrie vandaag weer eens onbedaarlijk kunnen lachen. In het AD staat vandaag een interview met Ola Toivonen, een voetballer van PSV. Nou heeft Harrie niet zo veel Anschluss met PSV, wat mede als oorzaak heeft dat ze altijd spelers als Toivonen in hun elftal hebben. Jongens met boevenkoppen, die zijn opgegroeid met de regel "eerst de man, dan de bal". Jongens die hun gebrek aan voetbalkwaliteiten problemen te verdoezelen door hun tegenstander met harde, smerige en geniepige overtredingen proberen uit te schakelen en daar zó bedreven in zijn geraakt dat scheidsrechters hun wangedrag meestal niet kunnen zien, laat staan bestraffen. Deze Ola Toivonen zei in het interview dat hij zou willen dat het eens afgelopen was ...

De dood komt als een dief in de nacht, althans volgens het gezegde. Harrie is dol op gezegdes. En als dit gezegde waar is heeft Harrie voorlopig niets te vrezen, want de dood vertoonde zich dezer dagen al twee keer aan hem. Op vrijdagmiddag kwam een vrij jonge vrouw met hem aanzetten. Ze kwam bij Harrie een computer kopen, die hij op Marktplaats had aangeboden. Na binnenkomst maakte ze een opmerking over Elvis, een Collie, en vertelde dat ze zelf een Border Collie had. "Maar ik maak me zorgen om hem, want ik moet hem kwijt", merkte ze vervolgens op. Toen Harrie vroeg of hij dan ziek was, antwoordde ze: "Nee, ík ben ziek en ze denken dat ik nog maar een half jaar te leven heb". Harrie schrok ervan, ook omdat de vrouw geen zieke en ook geen treurige indruk maakte. Ze vertelde daarna dat een zeldzame kankervariant in haar leefde, die als bijzonderheid had dat hij overal in haar lichaam zat en daarom ook niet te bestrijden was. Het was wachten op het moment dat de...