Test

Met de zelfevaluatie over zijn verminderde muziekluistergedrag waar Harrie in de twee vorige stukjes over schreef heeft hij waarschijnlijk de kern van zijn zaak blootgelegd. Anders kan hij het niet verklaren dat hij nadien ineens weer meer zin heeft om muziek te draaien. Alsof er een last van zijn schouders is gevallen, zo voelt het een beetje. Hij realiseert zich dat hij ook op een andere, minder gepassioneerde, manier naar muziek mag luisteren. En dát hij anders luistert werd hem gisteren duidelijk toen hij The Haïtian divorce van Steely Dan draaide. Hij hoorde een mooie plaat, met een leuke stemvervormer erin. Maar ineens schoot er ook een beetje van een oud gevoel door hem heen. Harrie probeerde dat gevoel vast te houden en sterker te maken, maar hoe harder hij dat probeerde, hoe meer hij het uit zijn gedachten weg voelde slippen. Net als een paling die uit je handen wil ontsnappen en die je denkt te kunnen behouden door er nog wat harder in te knijpen. Hoe harder je knijpt, hoe ee...

Harrie ligt al een paar dagen met griep op de bank en heeft dus tijd genoeg om na te denken. Dat nadenken leidde gisteren tot een stukje waarin Harrie meldt dat hij steeds minder muziek draait en zich afvraagt waar dat door zou komen. Vandaag heeft Harrie er verder over na liggen denken, omdat hij gisteren één mogelijke en voor de hand liggende reden voor zijn verminderde muziek luisteren niet heeft genoemd. Het kan immers best zo zijn dat Harries interesse in muziek gewoon minder is geworden in de loop der jaren. Als dat de reden is, dan zijn er natuurlijk helemaal geen diepgravende analyses en levenshandleidingen meer nodig. Einde hobby, bedankt voor de moeite en over tot de orde van de dag, dat volstaat dan wel. En voor het feit dat Harrie vaak een met schuldgevoel te vergelijken rotgevoel heeft als hij geen muziek draait heeft hij misschien óók een verklaring. Harrie wist vroeger van alles te vertellen over muziek, vooral die die tussen zeg 1975 en 1985 werd gemaakt. Voor de mensen...

Bij veel dingen die je koopt zit een gebruiksaanwijzing. Daarin kun je lezen wat je precies moet doen om optimaal rendement te hebben van je aankoop. Natuurlijk doe je dat niet; je begint je aanschaf gewoon op goed geluk te gebruiken. Als blijkt dat het niet lukt of later, als er eens iets stuk gaat, is het nog tijd genoeg om de gebruiksaanwijzing erbij te pakken. Er is maar één ding waar Harrie wel een gebruiksaanwijzing van had willen hebben en die hij vervolgens dan vast ook frequent zou hebben gebruikt: die van Het Leven zélf. Hij heeft nooit goed begrepen hoe dat nou werkt, Het Leven. Noch gesprekken erover met mensen die erin gespecialiseerd waren, noch het gebruik van medicijnen die ervoor werden bedacht mochten ertoe leiden dat Harrie zélf een soort van gebruiksaanwijzing kon bedenken. Toegegeven, soms had hij weleens een tijdje het idee dat hij dacht het te gaan begrijpen, maar steevast kwam er weer een punt waarop hij het allemaal weer kwijt was. Een van de dingen uit Het Lev...

Iedereen die nu in Harries weblog wil kijken wordt ermee geconfronteerd: de melding dat dit weblog door mensen als aanstootgevend wordt beoordeeld. En die melding verschijnt niet 1 keer, nee, iedere keer dat iemand zijn browser start en iets van Harrie wil gaan lezen wordt de waarschuwing getoond. In eerste instantie zag Harrie de grap er nog wel van in. Maar langzamerhand wordt hij het een beetje beu. Hij krijgt die melding zelf óók steeds en moet hem steeds wegklikken voor hij iets op zijn eigen blog kan gaan uitrichten. Daarmee voelt Harrie zich eigenlijk een beetje beknot in zijn vrijheid van meningsuiting. De steeds terugkerende melding heeft Harrie wel aan het denken gezet en heeft twee belangrijke vragen bij hem opgeroepen. Allereerst: welk bericht was zó aanstootgevend dat het de moeite waard was om Google ervan op de hoogte te brengen? Harrie weet vrij exact op welke datum Google is overgegaan tot het plaatsen van de waarschuwing. Daarnaast kan hij exact nagaan welke berichten...

Willie lacht bijna altijd, maar vandaag lacht hij anders. Hij lacht als iemand die bang is en dat is hij ook. Sinds een paar dagen heeft hij namelijk ineens pijn rechtsonder in zijn buik. En nu is hij bang dat hij geopereerd moet worden. Hij heeft zelf al het nodige onderzoek via internet verricht en is tot de conclusie gekomen dat de pijn op de plek zit waar zijn blindedarm huist. Volgens de informatie die hij heeft vergaard is een blindedarmontsteking vast te stellen door op de pijnlijke plek te drukken. Zowel bij het indrukken als het loslaten schijnt een ontstoken blindedarm een pijnlijk gevoel te geven. Bij Willie doen geen van beide pijn. "Weet jij wat het dan wél kan zijn?", vroeg hij aan Harrie. Die antwoordde ontkennend en stelde voor om eens bij de huisarts langs te gaan. Maar daar heeft Willie geen zin in en volgens hem ook onvoldoende pijn voor. "Straks stuurt-ie me naar het ziekenhuis", zei hij ook nog. De angst daarvoor zit blijkbaar diep, zodat Harrie...

Harrie lijkt eindelijk echt succes te gaan hebben met zijn weblog! Hij heeft er 5 jaar voor moeten schrijven en meer dan 50.000 unieke (jaja!) bezoekers voor moeten verslijten, maar nu is het dan zo ver: lezers van Harries weblog hebben klachten ingediend bij het bedrijf dat het mogelijk maakt dat Harrie zijn stukjes hier plaatst. Reden: de inhoud van Harries blog is aanstootgevend. Een groter succes heeft Harrie tot dusverre nog niet gekend met zijn weblog!

Harries jongste jeugdjaren trokken vannacht in een droom voorbij. Het bijzondere was dat Harrie zich elk moment van de droom bewust was dat hij droomde. En toch was het nét alsof het echt was, zoals het een droom betaamt. De droom speelde zich in zijn geheel af in een filiaal van De Slegte. Harrie komt daar normaliter nooit, wat het nog bijzonderder maakte dat hij er net die ene keer dat hij er wél komt allerlei documenten uit zijn jeugd aantrof. Foto-albums, scheidingspapieren van zijn ouders, een intakeformulier van zijn vader van een psychiatrisch ziekenhuis (met foto van zijn vader in een onderbroek), plakboeken: van alles lag er, onderin een doos met boeken. Ook weer zo'n toeval: een gemiddelde klant had gewoon alleen bovenin die doos gekeken en Harries jeugdstukken nooit gevonden. Harrie moet haast wel een signaal hebben ontvangen (waarschijnlijk van boven) dat hij onderin die doos moest kijken. De mensen van De Slegte waren niet flauw en gaven alle documenten kostenloos aan...

Het leuke van Harries werk is dat hij werkelijk álles mag zien van de bedrijven die hij moet bezoeken. Hij moet immers precies weten wat het milieueffect van die bedrijven is en daarvoor is een grondige analyse noodzakelijk. Een echte favoriete bedrijfstak heeft Harrie niet. Daarentegen is er wel één waar hij juist liever níet komt en dat zijn slachterijen. Vandaag kreeg Harrie een excursie in een soort slachterij, te weten een bedrijf dat producten maakt van de restanten van dode dieren. Het voordeel van dit bedrijf was dat Harrie niet bang hoefde te zijn dat hij een hoek van het terrein om zou gaan en in de ogen zou kijken van een koe die op de nominatie stond om een pin in haar hoofd gejaagd te krijgen. Nadeel daarentegen was de geur. In een slachterij ruikt het niet fris, maar de dode dieren die er vertoeven zijn nooit lang dood. In dit bedrijf was dat helaas heel anders. Hier zijn de dieren minstens één dag dood en sommige ruikbaar langer. Bovendien kan het rottingsproces van een ...

Harrie is niet zo van het Engels, maar dit wil hij u toch niet onthouden. Ooit knipte Harrie uit Vrij Nederland een stukje over het échte taalgebruik onder medewerkers van eerste-hulpposten in Amerikaanse ziekenhuizen. In de praktijk bleek daar hele andere kreten te worden gebezigd dan in beroemde series als ER of Medisch Centrum West. Een stervende werd in de praktijk bijvoorbeeld GPO genoemd (Good for Parts Only) of NLPR (No Longer Playing Records). Een Positive Pumpkin is iemand die zó weinig hersenen heeft dat zijn schedel licht geeft als een pompoen tijdens Halloween, als je met een zaklamp via zijn mond naar binnen schijnt. Ook mooi: The Freud Squad voor de afdeling psychiatrie, Donut of death (voor de CT-scanner), GOK (God Only Knows) en 10th floor transfer (voor een stervend persoon, waarbij het cijfer altijd 1 hoger is dan de hoogste verdieping in het ziekenhuis). Vandaag kreeg Harrie ineens het vermoeden dat er op internet vast veel meer te vinden is dan de paar afkortingen d...