Test

Voor je werk naar het buitenland. Dat klinkt avontuurlijk en Harrie gaat het binnenkort eindelijk meemaken. Toegegeven, hij wás al eens in het buitenland voor zijn werk. Maar dat was alleen maar omdat de TomTom toen nog niet bestond, waardoor hij in de Achterhoek verdwaalde en in Duitsland terecht kwam. Voor degenen die het even niet meer zo scherp hebben: Harrie beoordeelt al 20 jaar aanvragen van bedrijven die een milieuvergunning willen. Of die vergunning wel of niet kan worden verleend, wordt aan de hand van heel veel regels bekeken. Vroeger, toen Harrie nog haar op zijn hoofd had, werden die regels in’s-Gravenhage bedacht. ’s-Gravenhage heet nu Den Haag, maar de regels komen nu meestal uit Brussel. Dat klinkt ver weg, verder weg dan Den Haag of ‘s-Gravenhage. Voor ambtenaren is dat fijn, want dan kunnen ze zich makkelijker achter die regels verschuilen (“ja meneer, ík bedenk het niet, dat komt allemaal uit Brussel”). Nu had iemand op Harrie’s werk het idee om eens naar Brussel te...

Harrie houdt best van een beetje muziek. Hij was dan ook aangenaam verrast toen bleek dat er een jazzfestival zou zijn in het Franse dorp waar hij vakantie vierde. Bij de receptie van de camping vroeg hij of ze hem er iets over konden vertellen, over dat festival. Het receptiemeisje antwoordde enthousiast dat ze dat zeker kon! Dat enthousiasme deed Harrie voor het ergste vrezen. Vraag maar eens aan een Fransman "do you speak English?". Heeft Harrie ook weleens gedaan, hoewel ie best in het Frans uit de voeten kan. Het antwoord is altijd "yes". Soms zelfs "yes, of course!". En dan vráág je ze iets in het Engels of je zégt iets in het Engels en dan is het altijd: "je ne comprends pas". Ja, nu kunt u wel weer denken: 'wat is die Van Geffen toch altijd negatief', maar hij heeft natuurlijk ******domme wél gelijk! Maar goed, Harrie vroeg dus of ze een programma had van dat festival. En of ze ook wist waar ie kaarten kon kopen. "Uhhhh.........

Het is erg warm in de streek waar de Van Geffen's vakantie vieren. De kinderen willen daarom het liefst zwemmen. Dinie geeft de voorkeur aan de stretcher in de schaduw van een plataan. Daar ligt ze bijna de hele vakantie op en leest de boeken die ze meenam en die de halve auto vulden. Harrie heeft in de loop van zijn leven de rust opgebouwd van een gemiddelde ADHD-er en kan zich hooguit een half uur op een boek concentreren. De iPod die hij had meegenomen is weer eens kapot, zodat hij zich met regelmaat verveelt. Op een maandagmiddag loopt hij daarom naar de markt in het dorp, dat trouwens vlakbij de camping ligt. Weggetje van 500 meter uit, brug over en dan ben je er. Maar als Harrie halverwege het weggetje naar de brug is ziet hij het al: er is paniek aan het andere einde van de brug. Hij ziet er van een afstand minstens drie politie-auto's, twee brandweerauto's en een ook nog een stuk of drie brandweerauto's staan. Als Harrie even later bij de brug is aangekomen stui...

Harrie heeft nog wat losse restjes vakantieherinneringen. Die kunnen voor het nageslacht best nog weleens aardig zijn. Daarom zal hij ze in de komende dagen met u delen. Hier is de eerste. Aan de oevers van de Drôme vindt Ricardo een heus fossiel. Wat ooit een slak moet zijn geweest is nu een onlosmakelijk deel van een steen. Ricardo wil de steen mee naar huis nemen, maar Dinie en Harrie vinden de steen daar veel te groot voor. Dinie zegt dat ze er wel een foto van maken en dat ie de steen maar lekker terug moet leggen. Maar het aardige van Ricardo is, dat hij niet voor één gat te vangen is. Hij pakt een andere steen en probeert daarmee een stuk van de steen met het fossiel af te hakken. Dat lukt helaas niet. Nadat Ricardo een minuut of tien vruchteloos heeft staan hakken, krijgt Harrie met Ricardo te doen. Harrie pakt daarom op zijn beurt óók een steen. Die gooit hij met kracht op de steen met het fossiel. En met succes, want de steen breekt keurig doormidden, precies door de versteen...

De vakantie is allang weer voorbij. Harrie werkt alweer een paar weken. Dinie is zelfs alweer voor de volgende vakantie weg, samen met een collega. Harrie is daardoor een week alleen met zijn zonen. Tijd genoeg dus om na te denken en zich te realiseren dat de verhandeling over Frankrijk maar eens moet worden afgerond. Toch heeft Harrie nog een aantal dingen die hij kwijt wil over Frankrijk en zijn meest recente vakantie. Die dingen zal hij in de komende dagen separaat voor u noteren. Ze zijn namelijk aardig om te weten, maar niet noodzakelijk voor de beantwoording van de vraag die in deze reeks centraal stond: verandert Frankrijk? Ja, lijkt het antwoord bij een eerste, vluchtige beschouwing te moeten luiden. Frankrijk verandert. En niet zo'n beetje ook. De bescheiden Franse vrouwen van vroeger rijden niet meer in hun Franse GTI's. Ze zitten in Audi's, met een telefoon aan hun hoofd en een zonnebril erop en ze proberen -net als de Nederlandse vrouwen en eveneens tevergeefs- ...

Harrie had ooit een Frans vriendinnetje met een Peugeot 106. Het kind (laten we haar voor het gemak Sylvie noemen) was nauwelijks groter dan vijf en een halve voet en reed auto alsof ze levensmoe was (wat overigens inderdaad af en toe het geval was, maar er in het kader van deze serie niet echt toe doet). Sylvie mocht in haar vrije tijd graag zo hard mogelijk over het Franse platteland scheuren. Op die tochtjes nam ze bij voorkeur haar vriendin Annick mee, die dan op haar knieën op de passagiersstoel naast Sylvie ging zitten. Terwijl Sylvie de Peugeot dan plankgas zo dicht mogelijk langs de berm stuurde, probeerde Annick zo ver mogelijk uit het geopende raam te reiken en de bloemen uit de berm te plukken. Harrie was in die tijd nog niet zo'n verkeersheld. Geluk bij een ongeluk was dat hij altijd achterin moest zitten, maar prettige herineringen aan die tochtjes heeft hij niet. Het meeste angstzweet brak hem uit tijdens het ritje waarbij Sylvie met volle snelheid twee fietsers van a...

In een analyse van mogelijke veranderingen in Frankrijk tussen 1970 en nu mag een aparte paragraaf over vrouwen natuurlijk niet ontbreken. En dat niet in de laatste plaats omdat Harrie anders scherpe kritiek van het Front Vrouwen Voorop riskeert. Als Harrie eerlijk is, houdt ie eigenlijk het meest van kleine vrouwen met een donkere huid en dito haar. Met die voorkeuren heeft ie natuurlijk nooit veel aan de gemiddelde Nederlandse vrouwen gehad. Die zijn van oudsher immers vooral blond, bleek en reusachtig. Franse vrouwen voldeden meestal juist wél aan Harries dromen. Vaak hadden ze donkere haar, een bescheiden lengte en een getinte huidskleur, die steeds wat getinter werd naarmate de Middelandse Zee dichter bij hun woonplaats lag. Maar dit jaar viel het Harrie op dat de vrouwen in Frankrijk hem nauwelijks meer opvielen. Liep voorheen het kwijl hem langs de lippen als Thionville was gepasseerd, nu viel de eerste Française hem pas ter hoogte van Lyon op. En in de eerste dagen van zijn vak...