Test

Als er één schrijver is op wiens schrijfstijl Harrie jaloers is, dan is het Bob den Uyl wel. Hij is alweer bijna 20 jaar dood en dat vond Harrie een mooie gelegenheid om zijn biografie te kopen. DHL zou het boek bij Harrie thuis gaan bezorgen en Harrie zag op de site van DHL dat dat vandaag zou gaan gebeuren. Dat kwam goed uit, want Harrie zou de hele dag thuis zijn. Hij hoefde alleen tussendoor de hond een keer uit te laten en hij besloot dat net even voor het middaguur te doen. Exact 8 minuten is hij met Elvis de deur uit geweest en precies dat tijdsinterval bleek DHL te hebben gekozen om bij Harrie aan de deur te komen. Harrie zit zich nu al anderhalf uur af te vragen of dit een gebeurtenis is waarop de Eerste Wet van Bob den Uyl van toepassing is (die luidt dat je nooit vindt wat je zoekt, maar wel altijd wat je niet zoekt).

Harrie is weer vrijgezel. Betsie is een fantastische vrouw, maar Harrie zit veel te slecht in zijn vel om haar gelukkig te kunnen maken. Dat besef begon steeds meer aan hem te knagen en dus besloot Harrie om weer alleen verder te gaan. De kans dat er ooit nog een ander dan Betsie zal komen acht hij zeer klein.

Harrie is op bezoek bij zijn jongste zus. Die heeft hem en zijn andere jongere zus met aanhang uitgenodigd voor een paasbrunch. Zoals altijd heeft ze weer de lekkerste dingen gemaakt, want koken kan ze. In recordtijd heeft iedereen zich zó vol geladen dat het sein "brunch meester" kan worden gegeven. Voor iemand die zo lekker kan koken moet dat een dubbel gevoel geven denkt Harrie. Enerzijds is het natuurlijk fijn om te zien dat wat je hebt gemaakt zo in de smaak valt. Anderzijds kan Harrie zich voorstellen dat het een rare aanblik moet geven om te zien dat je familie zich als uitgehongerde gieren op een tafel vol voedsel stort en binnen een half uur alles opeet waar jij uren werk aan hebt gehad. Na de brunch is het tijd om te chillen. De televisie staat aan en toont een verslag van de wielerwedstrijd van Parijs naar Roubaix. Omdat het geluid uitstaat en Mart Smeets dus niet te hoeft te worden aangehoord vindt Harrie het buitengewoon rustgevend om ernaar te kijken. Je ziet no...

2012 zou het Jaar van Harrie worden dacht Harrie nog niet zo lang geleden. Maar ergens is er een kink in de kabel gekomen. Harrie is een beetje aan het wegglijden. Daar zijn allerlei redenen voor en gerommel met zijn medicijnen is er één van. Harrie wilde proberen ermee te stoppen, maar moet een poging daartoe met een ernstige terugval bekopen. Door die terugval is-ie veel aan het nadenken en daar wordt het ook nooit beter van. Vooral niet omdat die gedachten hem steeds weer influisteren dat hij weinig van zijn leven maakt en dat anderen het allemaal veel beter voor elkaar hebben. Omdat Harrie zelf heeft gekozen voor een sobere invulling van zijn leven zou hij die gedachten natuurlijk gewoon moeten laten voor wat ze zijn, maar dat lukt even niet zo goed. Omdat Harries werk ook steeds serieuzer negatief wordt beïnvloed door de steeds terugkerende grotere of kleinere inzinkingen wil Harrie eens kijken of er geen rigoureuzere hulp voorhanden is. Zonder dat zal het een hele kluif worden o...

Met de zelfevaluatie over zijn verminderde muziekluistergedrag waar Harrie in de twee vorige stukjes over schreef heeft hij waarschijnlijk de kern van zijn zaak blootgelegd. Anders kan hij het niet verklaren dat hij nadien ineens weer meer zin heeft om muziek te draaien. Alsof er een last van zijn schouders is gevallen, zo voelt het een beetje. Hij realiseert zich dat hij ook op een andere, minder gepassioneerde, manier naar muziek mag luisteren. En dát hij anders luistert werd hem gisteren duidelijk toen hij The Haïtian divorce van Steely Dan draaide. Hij hoorde een mooie plaat, met een leuke stemvervormer erin. Maar ineens schoot er ook een beetje van een oud gevoel door hem heen. Harrie probeerde dat gevoel vast te houden en sterker te maken, maar hoe harder hij dat probeerde, hoe meer hij het uit zijn gedachten weg voelde slippen. Net als een paling die uit je handen wil ontsnappen en die je denkt te kunnen behouden door er nog wat harder in te knijpen. Hoe harder je knijpt, hoe ee...

Harrie ligt al een paar dagen met griep op de bank en heeft dus tijd genoeg om na te denken. Dat nadenken leidde gisteren tot een stukje waarin Harrie meldt dat hij steeds minder muziek draait en zich afvraagt waar dat door zou komen. Vandaag heeft Harrie er verder over na liggen denken, omdat hij gisteren één mogelijke en voor de hand liggende reden voor zijn verminderde muziek luisteren niet heeft genoemd. Het kan immers best zo zijn dat Harries interesse in muziek gewoon minder is geworden in de loop der jaren. Als dat de reden is, dan zijn er natuurlijk helemaal geen diepgravende analyses en levenshandleidingen meer nodig. Einde hobby, bedankt voor de moeite en over tot de orde van de dag, dat volstaat dan wel. En voor het feit dat Harrie vaak een met schuldgevoel te vergelijken rotgevoel heeft als hij geen muziek draait heeft hij misschien óók een verklaring. Harrie wist vroeger van alles te vertellen over muziek, vooral die die tussen zeg 1975 en 1985 werd gemaakt. Voor de mensen...

Bij veel dingen die je koopt zit een gebruiksaanwijzing. Daarin kun je lezen wat je precies moet doen om optimaal rendement te hebben van je aankoop. Natuurlijk doe je dat niet; je begint je aanschaf gewoon op goed geluk te gebruiken. Als blijkt dat het niet lukt of later, als er eens iets stuk gaat, is het nog tijd genoeg om de gebruiksaanwijzing erbij te pakken. Er is maar één ding waar Harrie wel een gebruiksaanwijzing van had willen hebben en die hij vervolgens dan vast ook frequent zou hebben gebruikt: die van Het Leven zélf. Hij heeft nooit goed begrepen hoe dat nou werkt, Het Leven. Noch gesprekken erover met mensen die erin gespecialiseerd waren, noch het gebruik van medicijnen die ervoor werden bedacht mochten ertoe leiden dat Harrie zélf een soort van gebruiksaanwijzing kon bedenken. Toegegeven, soms had hij weleens een tijdje het idee dat hij dacht het te gaan begrijpen, maar steevast kwam er weer een punt waarop hij het allemaal weer kwijt was. Een van de dingen uit Het Lev...