Dure apparatuur
Harrie heeft het afgelopen jaar heel veel verschillende hifi-apparaten ge- en verkocht. Doel was steeds om nóg betere apparatuur te krijgen, waarop de muziek nóg mooier klonk. In dat jaar is langzaam duidelijk geworden dat mooie apparatuur alleen niet zaligmakend is. De emotie bij de muziek is minstens van even groot belang. Mensen die een normale jeugd hebben gehad wisten dit waarschijnlijk al lang, maar Harrie met zijn verknipte opvoeding kwam er pas gaandeweg achter.
Het kwartje viel pas echt toen hij zich ineens realiseerde dat hij steeds dezelfde drie of vier nummers draaide, omdat hij met behulp van die nummers precies kon vaststellen of het nieuw vergaarde apparaat nou net wat beter of net wat slechter was dan het vorige. Als dat eenmaal was vastgesteld moest ie vervolgens weer een hoop tijd besteden om weer een apparaat te gaan verkopen. Naar muziek luisteren kwam er aldus steeds minder van.
Toen Harrie dat eenmaal door had, heeft ie een iPod Photo gekocht. Een witte. 60 GB schijfruimte zit er op dat ding. Met geringe compressie (320 kbps) is dat voldoende voor 7 tot 8000 nummers. Hij heeft er vervolgens allerlei lang niet gehoorde en nog nooit gehoorde muziek op gezet en toen is ie gewoon weer eens naar allerlei muziek gaan luisteren. Met de iPod op shuffle weet je nooit precies wat er gaat komen en dat bleek reuze leuk te zijn. Zó leuk, dat Harrie vanaf dat moment alleen nog maar naar z’n iPod luisterde.
Maar omdat die iPod natuurlijk een vrij barbaarse geluidskwaliteit levert, zag Harrie al snel vrij scherp in dat het nauwelijks zin had om een fraaie buizenversterker of twee knotsen van monoblokken in zijn installatie te houden. Hij heeft daarom alle luxe apparatuur verkocht, een simpele Sony draaitafel, Onkyo-versterker en Onkyo-dvd-speler gekocht en een paar duizend euro in z’n zak gestoken. Alleen de luidsprekers mochten blijven. En nu blijkt eigenlijk dat mooie oude blues (de hoofdmoot op Harrie’s Podje) op een simpele installatie toch eigenlijk veel authentieker klinkt dan op een high-end audio-installatie.
Gisteren werd Harrie via de mail nog gevraagd om een advies over een mooie Chinese buizenversterker. Een oude klant van hem, die twee paar luidsprekers van hem kocht, vroeg ernaar. Harrie heeft hem het voorgaande verteld en de klant was verbijsterd. Hoe kon iemand zó ver weg zakken. Even raakte Harrie van slag en zag hij in gedachten de gloed weer van een kwartet EL34-buizen. Zou hij toch…… Maar toen hoorde hij Blind Blake op de achtergrond op zijn eenvoudige setje, met een nummer van zeker 70 jaar oud. En Harrie hoorde dat het goed was.
Het kwartje viel pas echt toen hij zich ineens realiseerde dat hij steeds dezelfde drie of vier nummers draaide, omdat hij met behulp van die nummers precies kon vaststellen of het nieuw vergaarde apparaat nou net wat beter of net wat slechter was dan het vorige. Als dat eenmaal was vastgesteld moest ie vervolgens weer een hoop tijd besteden om weer een apparaat te gaan verkopen. Naar muziek luisteren kwam er aldus steeds minder van.
Toen Harrie dat eenmaal door had, heeft ie een iPod Photo gekocht. Een witte. 60 GB schijfruimte zit er op dat ding. Met geringe compressie (320 kbps) is dat voldoende voor 7 tot 8000 nummers. Hij heeft er vervolgens allerlei lang niet gehoorde en nog nooit gehoorde muziek op gezet en toen is ie gewoon weer eens naar allerlei muziek gaan luisteren. Met de iPod op shuffle weet je nooit precies wat er gaat komen en dat bleek reuze leuk te zijn. Zó leuk, dat Harrie vanaf dat moment alleen nog maar naar z’n iPod luisterde.
Maar omdat die iPod natuurlijk een vrij barbaarse geluidskwaliteit levert, zag Harrie al snel vrij scherp in dat het nauwelijks zin had om een fraaie buizenversterker of twee knotsen van monoblokken in zijn installatie te houden. Hij heeft daarom alle luxe apparatuur verkocht, een simpele Sony draaitafel, Onkyo-versterker en Onkyo-dvd-speler gekocht en een paar duizend euro in z’n zak gestoken. Alleen de luidsprekers mochten blijven. En nu blijkt eigenlijk dat mooie oude blues (de hoofdmoot op Harrie’s Podje) op een simpele installatie toch eigenlijk veel authentieker klinkt dan op een high-end audio-installatie.
Gisteren werd Harrie via de mail nog gevraagd om een advies over een mooie Chinese buizenversterker. Een oude klant van hem, die twee paar luidsprekers van hem kocht, vroeg ernaar. Harrie heeft hem het voorgaande verteld en de klant was verbijsterd. Hoe kon iemand zó ver weg zakken. Even raakte Harrie van slag en zag hij in gedachten de gloed weer van een kwartet EL34-buizen. Zou hij toch…… Maar toen hoorde hij Blind Blake op de achtergrond op zijn eenvoudige setje, met een nummer van zeker 70 jaar oud. En Harrie hoorde dat het goed was.
Reacties
Een reactie posten