Test

Harrie was nogal gespannen en heeft daarom vanmiddag een film gekeken. Een lekker ontspannende film, met actie, ongeloofwaardige situaties en natuurlijk veel doden. In de film is een man nét met zijn depressieve vrouw aangekomen in het buitenhuis dat de man van zijn vader heeft geërfd. Ze krijgen ruzie, hij rent weg (met een jachtgeweer) en dan schiet hij een agent dood die een vrouw wil vermoorden. Wat later zit de man lekker buiten te praten met de vrouw die hij redde. De vrouw begrijpt de woorden van de man niet en zegt dat hij duidelijke taal moet gebruiken. Op de avond die volgt zit de man op een steiger bij het meertje naast zijn huisje. De geredde vrouw komt eraan, kleedt zich uit, duikt in het water en komt dan bij de man zitten. Die is verbouwereerd en zegt iets als "zo zo". Daarop zegt de vrouw: "Zie je wel dat je duidelijk kunt zijn?" Twee minuten later jankt de man zijn klamme dop in de vrouw. Toen de film was afgelopen (de vrouw bleek trouwens een bedri...

Harrie houdt van allerlei soorten muziek. Veel mensen snappen daar niks van. Hoe kun je nou én graag luisteren naar Like some kous-kous western van Renaldo & The Loaf én naar Ik verscheurde je foto van Koos Alberts? Harrie heeft dat al eens uitgelegd dacht ie. In principe houdt ie vooral van vernieuwende muziek. Maar ook muziek die recht uit het hart komt kan ie waarderen. Nou is Harrie nog steeds bezig met al z'n elpee's in een database te zetten. Een kolereklus, inderdaad. Hij komt ook veel elpee's tegen waarvan ie weet dat ie ze nooit meer gaat draaien. Dat maakt de klus er niet leuker op. Maar vandaag stuitte hij juist op een elpee met één nummer erop dat ie helemaal super vindt, maar al járen niet meer heeft gehoord. Harrie heeft het over He's a friend, de titeltrack van een elpee van Eddie Kendricks. Die zong in het verleden nog bij The Temptations, toen die nog aardige muziek maakten. Maar Eddie begon een solocarrière. Harrie heeft twee elpee's uit zijn s...

"Herfst is theater in de tuin." Dat las Harrie deze week op een poster in winkelcentrum Kernkwartier, toen ie daar nog in mocht . , waar Harrie meestal zijn boodschappen doet. Hij vond het eigenlijk wel een aardige kreet. Harrie houdt wel van de herfst. Voor hem is het een periode waarin alles weer een beetje normaal wordt. Niet steeds weer de vraag horen "waar ga je naartoe op vakantie" of "was je vakantie leuk?". Niet steeds weer excuses verzinnen om niet in de veel te hete zon te hoeven zitten. Niet meer zweten als je pas vijf minuten met de hond aan de wandel bent en de dazen meteen op je afkomen. In plaats daarvan komt een aparte geur over het land. Een geur in een tijd van beginnende verrotting, maar waarin de lucht door de vochtigheid toch iets fris heeft. Vooral op ochtenden na warme herfstdagen die worden gevolgd door koude nachten is die geur goed waarneembaar. Dat zijn ook de ochtenden dat Harrie zich kan gaan verheugen op hét herfstmoment: de ...

De commissaris der koningin van Noord-Brabant, mevrouw Johanna Rika Hermanna Maij-Weggen, geboren te Klazienaveen op 29 december 1943, stopt op 1 oktober met haar werk. Harrie was verbaasd toen hij dat hoorde. Mevrouw Maij vertelde eerder dat ze niet begreep dat iedereen op zijn 65e met werken stopte. Nu doet ze het zelf ook. Afgelopen vrijdag was er een afscheidsreceptie. 800 mensen mochten mevrouw Maij-Weggen (roepnaam Hanja) een hand komen geven. Iedereen mocht die hand 15 seconden vasthouden, anders zou het te lang gaan duren. Harrie zag op Omroep Brabant een beeldverslag. Allerlei 'mensen die er toe doen in die kringen' passeerden de revue. Bisschop Hurkmans, Hans Wiegel, iemand waarvan hij de naam alweer is vergeten, maar die 'menig wit wijntje met Hanja had genuttigd' en meer ons-kent-ons-mensen. Dat Guus Meeuwis er ook was verbaasde Harrie helemaal niks. Harrie weet niet wat er speelt tussen Guus Meeuwis en de Brabantse bestuurders, maar hij vermoedt dat er wed...

De wijk waarin Harrie woont is een jaar of 35 oud. In de kern van die wijk staat een winkelcentrum. De toepasselijke naam is Kernkwartier. Harrie doet sinds tien jaar de meeste van zijn boodschappen in het Kernkwartier. In het begin bij Groenwoudt. Er zat toen ook een kleine Jumbo, maar daar kwam nooit iemand. Harrie was best tevreden over Groenwoudt, maar toen brak de oorlog uit. Groenwoudt ging weg, er werd gehakt en gebroken en toen zat er een Konmar. Aan de andere kant van het Kernkwartier was het óók oorlog. Jumbo ging weg, de boorhamers kwamen en toen zat er een Albert Heijn. Die zit er nog steeds. Harrie deed de meeste van zijn boodschappen de laatste jaren een beetje noodgedwongen dáár, omdat aan de andere kant van het Kernkwartier steeds een andere winkel kwam. Bij Konmar kwamen maar 20 klanten per week, dus die ging al snel op slot. Daarna kwam de Edah, maar die was nóg minder populair. Daarom kwam er een Plus op de plaats van de Edah. Dat vond Harrie eigenlijk wel een fijne ...

Harries vader Jan had bij leven abonnementen op 3 kranten (geen Televaag), op De Groene, Elsevier, Vrij Nederland en op Autoweek, zag Harrie toen hij zijn nalatenschap afwikkelde. Het mooiste was wel dat hij het nog allemaal las ook. En net als Harrie nam hij alles wat hij las voor waar aan. Doordat ie alles las, kon Jan over alles meepraten, zelfs op zijn 80e. Grappig was wel dat ie, naarmate zijn leeftijd vorderde, dingen soms anders ging onthouden dan hij ze had gelezen. Harrie wist dat, omdat ie vaak dezelfde dingen las als Jan. Harrie verbeterde hem in het begin wel eens, maar hij merkte al snel dat Jan zich op die momenten een beetje ongemakkelijk en betrapt voelde. Ook op een ander gebied merkte Harrie dat. Jan sprak sommige dingen namelijk nét even anders uit dan de uitvinder ervan had bedoeld. IT bijvoorbeeld, de afkorting van informatietechnologie, die normaliter als ie-tee wordt uitgesproken, sprak Jan gewoon uit zoals je het schrijft: it. Harrie heeft hem één verbeterd, maa...

De meest recente maanden van Harries leven zijn niet zijn beste. Alle mogelijke redenen daarvoor heeft Harrie al 455 keer de revue laten passeren: heropspelende jeugdervaringen, onverwerkte trauma's, vader net dood. Uit het verhaal van een ervaringsdeskundige maakte ie zelfs op dat zijn longproblemen meer invloed op zijn gemoedstoestand en vooral op zijn permanente vermoeidheid zouden kunnen hebben dan hij zou verwachten. De afgelopen dagen heeft Harrie elke dag met Elvis in het bos gewandeld. En elke dag weer waren dat de spaarzame momenten waarop Harries permanente gedachtentsunami luwde. Op die momenten kon ie 'gewoon' nadenken, zonder bij elke gedachte door 86 nieuwe gedachten te worden afgeleid. Tijdens de wandeling van vandaag heeft ie vastgesteld dat de kans het grootst is dat ie gewoon in de penopauze is. Eén probleem: die schijnt niet te bestaan. Toch wordt er veel over geschreven. Op internet zijn de bijbehorende klachten uitgebreid en dikwijls beschreven en Harri...

Het is bijna zover. Morgen gaat Dinies grootste wens in vervulling en gaat ze met dolfijnen zwemmen. Waarschijnlijk gaat ze dat ergens in een afgesloten waterparadijs en onder begeleiding van deskundigen doen. Harrie dacht eerst dat ze de zee op wilde en dáár ergens wilde gaan zwemmen. Dat wílde ze ook wel, maar ze kon op internet niemand vinden die dat aanbood. "Misschien is dat ook wel te gevaarlijk", zei Dinie. "Het blijven toch wilde beesten, ook al weet ik zéker dat ze mij niks zullen doen", voegde ze daar nog aan toe. Dinie gelooft in totem's. Een totem is een natuurlijk of bovennatuurlijk voorwerp, wezen of dier dat persoonlijke symbolische betekenis voor een individu heeft en aan wiens fenomenen en energie men zich sterk verbonden voelt. Die laatste zin heeft Harrie natuurlijk niet zelf bedacht. Veel te lang en met moeilijke woorden. Nee, de zin komt uit Wikipedia. Dinies totem is dus de dolfijn. Dat ze daar morgen mee gaat zwemmen wordt dus een hele bij...

Dinie zegt al jaren tegen Harrie dat ie op moet houden zich altijd schuldig te voelen en beter voor zichzelf moet zorgen. Maar Harrie dacht altijd dat dat gewoon een opmerking was om aardig te zijn. Pas toen de dokter het tegen hem zei is ie er eens over gaan nadenken en merkt ie dat ie eigenlijk wel erg weinig van zichzelf mag. Deze dagen wordt Harrie wel héél erg duidelijk dat ie constant leeft met een enorm schuldgevoel. 10 dagen vakantie en alleen met de kinderen thuis. Dinie had hem nog gezegd: je hoeft he-le-maal niks te doen. Alleen waar je zin in hebt. In zijn hoofd had Harrie daarom al allerlei ideeën: fietsen, met Elvis naar het bos, kranten lezen in de zon, eindelijk de database met elpee's afmaken, een nieuwe draaitafel kopen en die vergelijken met zijn NAS. En natuurlijk vooral veel muziek luisteren. Vandaag is zijn derde dag en pas sinds een uur of twee begint het ergens op te lijken. Hij is inderdaad met Elvis naar het bos geweest, heeft een paar koeien met zijn nie...

De komende week heeft Harrie écht vakantie. Dinie is een week naar Turkije met een vriendin. Harrie mag de kinderen dus een week verzorgen. Hij bedacht zich dat hem dat het beste zou lukken als ie zelf ook vrij zou nemen. Vandaag is de eerste van zijn vrije dagen en pas op 30 september moet ie weer werken. Eén dag: daarna begint zijn weekeinde dan alweer. Harrie is de vakantie uiterst nerveus begonnen. Ten eerste omdat het best raar is, een hele week zonder Dinie. Ten tweede omdat ie op nuchtere maag een uur naast Dinie in een rij voor een incheckbalie op Welschap moest staan tussen teveel andere mensen. En ten derde omdat ie zich schuldig voelt. Ruim een hele week vrij, waarin ie van Dinie he-le-maal niets hoeft te doen. Maar die stem binnenin Harrie zegt al 48 jaar elke dag dat Harrie zich nuttig moet maken. Kleine kans dus dat Harrie nu ineens ongegeneerd kan gaan genieten. Vóór zijn eerste vrije dag heeft Harrie trouwens al iets zinvols gedaan: Dinie's auto verkocht. Op 1 oktob...

De mooiste uitjes zijn die waar álles in zit: een lach, een traan, dat soort dingen. Harrie heeft zo'n uitje mogen beleven tijdens de vakantie. Samen met Dinie, Ricardo, Willie en natuurlijk Elvis, ging ie een stukje rijden. Ze zagen ergens een bordje Brouwershaven. Daar had Dinie nogal wat tijd verbracht voor ze Harrie leerde kennen en ze wilde het hem weleens laten zien. Het was inderdaad een aardig plaatsje. Het centrum was een als parkeerplaats vermomd dorpsplein. Dat plein was meteen de start van een gracht, met huizen en een paar restaurants aan de oevers. Voor een paar huizen zaten oudere mensen op bankjes, te kijken naar alle reuring. In de gracht lagen wat boten afgemeerd. De Van Geffen's liepen helemaal van het dorpsplein naar de laatste aangemeerde boot en toen weer terug. Daar waren ze 5 minuten mee kwijt en toen was het kwart over 5 en tijd voor het hoofddoel: eten en drinken. Ze vonden een plek op het terras van een zaak met de curieuze naam Sjee Bee. Verengelst ...

De meest aanstekelijke lach ter wereld is zonder twijfel die van Willie . Hij lacht een beetje snel, zoals een paard hinnikt. Korte uithaaltjes van geluid, meer een soort hardop grinniken eigenlijk. Willie is van baby af aan eigenlijk altijd vrolijk geweest. Een opgewekt kind. Ook in moeilijke tijden lacht ie liever dan dat ie huilt. Deze week ging ie voor het eerst naar de middelbare school. Hij was zenuwachtig, maar ging niet zielig doen. In plaats daarvan citeerde hij Borat uit diens gelijknamige film: "Very excite!" En daar dan weer dat gegrinnik achteraan. Dat is nog zoiets moois van Willie: hij kan goed mensen nadoen, kan precies de grappige teksten uit film of muziek perfect onthouden en weet die dan ook nog eens op precies de juiste momenten te reproduceren. Harrie lacht zich regelmatig het schompus om zijn zoon. Maar soms ook heeft het iets wrangs. Harrie deed óók niets liever dan lachen, teksten van cabaretiers onthouden en op gepaste (of juist ongepaste) tijden her...

Harrie heeft het er al een paar keer over gehad: hij is zijn elpeecollectie aan het uitbreiden en opwaarderen. In de eerste fase heeft ie zich voornamelijk op het uitbreiden gericht. Dingen gekocht waarvan hij eigenlijk vond dat ze in zijn verzameling zouden moeten zitten, maar waarvan ie ook al vrij zeker wist dat ie ze zelden zou gaan draaien. Daarbij heeft ie wel steeds streng op de prijs en de kwaliteit gelet. Deze fase was er vooral een waar het om de kwantiteit ging. Nu is ie bezig aan de tweede fase: het opwaarderen van zijn collectie met elpee’s die hij altijd al wilde hebben, maar niet eerder kocht. De kwaliteitsfase dus. In deze fase wordt Harrie behoorlijk uitgekleed. De elpee’s die hij graag wil hebben behoren namelijk zelden tot het gangbare werk. Er werden er daarom meestal al weinig van geperst op het moment van introductie. Omdat de elpeepersen sinds de jaren negentig bovendien steeds vaker stil bleven staan, is er ook niet vaak meer iets bijgemaakt. Harrie zoekt nu dus...

Meisje: "Heb je zin om mee te gaan naar een feest in Malibu?" Jongen: "Malibu...een feest....een hele avond praten met interessante mensen die ik nog niet ken....natuurlijk heb ik daar zin in!" Harrie tekende deze dialoog op uit een serie op Nickelodeon waar Ricardo naar keek. Hij kreeg er een wee gevoel van in zijn buik, dat waarschijnlijk voortkomt uit de stem in zijn hoofd die hem steeds zegt dat ie misschien niet spoort. Dat ie asociaal is. Contacten met onbekenden zijn voor veel mensen immers dé reden om te leven. In Amerika is dat al lang zo, weet Harrie van Amerikaanse series. Omdat wij Amerika graag nadoen, is het nu ook al een tijdje in Nederland in zwang. Maar Harrie wordt zelf niet bepaald hitsig van al die "mogelijk interessante contacten met hem onbekende mensen". De meeste mensen die hij in zijn leven op feestjes sprak en die hij vóór zo'n feestje nog niet kende, hoefde hij ná zo'n feestje ook liever nooit meer te zien. Hij heeft daa...

Harrie wil meer aandacht gaan besteden aan de dingen waar het in het leven écht om gaat. Niet meer hoppen van de ene naar de andere versterker dus, of maar weer eens een paar nieuwe luidsprekers kopen, gewoon om ze eens te kunnen beluisteren. Vanuit die gedachte heeft ie onder meer besloten om meer aandacht aan het eten te gaan besteden. Nu heeft een goeie kok natuurlijk goed gereedschap nodig en dus heeft ie een paar échte keukenmessen gekocht, van Sabatier. Daarmee kon ie natuurlijk niet op glazen snijplanken gaan snijden, zoals ie met zijn oude knakenmessen wél deed. Daar worden die messen hartstikke bot van. En op houten planken wilde Harrie ook niet snijden. Die gaan vezelen en Harrie wil die vezels niet eten. Harrie toog daarom naar Marskramer, om daar een paar snijplankjes van kunststof te gaan kopen. Maar tussen de snijplanken van glas, hout en kunststof lag ook een prachtig plankje van bamboe. Een mooi natuurproduct, bamboe! Keihard, groeit als kool en dus vast milieuvriendeli...

Harrie heeft het liever niet over politiek. Gewoon, omdat hij niet houdt van gedraai, geslijm, gekruip en gelieg. Kernkwaliteiten van de gemiddelde politicus. Maar af en toe moet ie er toch even wat stoom over afblazen, omdat het even té erg wordt. Deze week zagen we weer drie mooie voorbeelden van wat onze politici vermogen. De gemeente Utrecht bleek bijvoorbeeld ruim drie ton per jaar te betalen aan een externe adviseur voor adviezen over de luchtkwaliteit. De overheid heeft weliswaar in het kader van bezuinigingen en oneigenlijk gebruik van uw en mijn geld beloofd om minder externen in te huren, maar in Utrecht was die boodschap blijkbaar nog niet aangekomen. Harrie acht de kans trouwens groter dat iemand bij de gemeente wel een paar euro meepikt van de opdracht aan die adviseur, die immers vast wel het vrindje is van d'een of d'ander. Dan minister Eurlings, van Verkeer en Waterstaat. Met regelmaat braakt die allerlei wilde plannen de wereld in, waarvan zelfs Harrie snapt da...

Harrie is van de lp's. Altijd geweest. De meeste verzamelaars van vinyl hebben meer met singles. Voor de goede orde: singles zijn schijfjes van kunststof met een diameter van 7 inch, geen vrijgezellen. Die noemen zichzelf tegenwoordig óók single, omdat we onze taal zo graag te grabbel gooien. Daarnaast schijnt vrijgezel lullig te klinken. Harrie daarentegen krijgt juist altijd hele rare beelden bij iemand die van zichzelf zegt dat ie single is. Ziet ie die persoon meteen op 45 toeren per minuut rondjes draaien. Ergens in de jaren zeventig bedacht iemand een kruising tussen de lp en de single: de 12-inch-single. Eén nummer per kant, net als de single, maar met een diameter van 12 inch, net als de lp. Meestal maakt de 12-inch 45 toeren per minuut, net als de single, maar soms maar 33, net als de lp. Harrie heeft altijd gedacht dat geldelijk gewin de reden was om 12-inches te introduceren. Zo'n grote schijf met dito hoes is immers imposanter dan zo'n lullig 7-inch ding, dus da...