Test

Tuurlijk, Harrie was eerder deze week weer erg negatief. En tuurlijk, dat hoort bij Harrie en tuurlijk, Harrie zal het er zelf wel naar gemaakt hebben en tuurlijk, het zal allemaal wel overdreven zijn geweest en weet Harrie veel wat u er allemaal nog meer van vond. Maar nu is er goed nieuws! Dinie en Harrie hebben inmiddels beiden hun scooters in huis! Die van Dinie konden ze uiteindelijk woensdag ophalen. Harrie mocht er bijna meteen een stukje op rijden en vond dat-ie wel erg rammelde. Bleek dat het dashboard, als je dat zo bij een scooter mag noemen, maar met één in plaats van twee schroeven vast zat. Die tweede schroef zat er wel, maar was niet aangedraaid. Daarna ging Dinie even een stukje rijden met Ricardo achterop. Ze belandden in Son en gingen daar op een terras wat drinken. Toen ze weer weg wilden rijden, zag Dinie dat er een schroef op de bodemplaat lag, het ding waar ze tijdens het rijden haar voeten neerzet. Die schroef bleek in de plaat te horen die de stuurkolom afdekt....

"Oom Izaäk had geen vrolijk leven. Ik heb nooit begrepen waar hij het geleerd heeft in zo'n onmuzikale familie, maar oom Izaäk kon prachtig viool spelen. Al de smart van zijn leven begon te klinken als hij de viool beroerde. Als oom Izaäk niet speelde, las hij voor uit een theologisch werk. Ik had liever dat hij vertelde over Beethoven, Bach, Brahms. Allemaal veel verdriet hadden ze in hun leven gekend en dat was in hun muziek te horen. 'Mu-ziek', zei mijn oom, 'hoor je wel? Daar zit het woord "ziek" mee ingebakken. Op een middag zat ik weer op oom Izaäks kamertje. Oom Izaäk had de hele tijd nog niet gespeeld. Plotseling stond hij voor me en vroeg wat ik zo mooi vond aan die waardeloze muziek. Ik raakte in verwarring, er waren geen woorden voor wat ik wilde zeggen. 'Nou? Zeg op!' En toen, nadat ik overal had rondgetast in mijn lege hoofd, stamelde ik een raar zinnetje, waar ik zelf van schrok. 'Het is muziek van God', zei ik zacht. 'Wa...

Harrie is zo goed als genezen verklaard door zijn psycholoog. Het is nog geen half jaar geleden dat ze elkaar voor het eerst de hand schudden, maar zoals het er nu naar uitziet wordt de therapie nog voor het zomerreces beëindigd. Tijdens de laatste twee bezoeken had Harrie eigenlijk zelf al het idee dat hij net zo goed met Elvis had kunnen gaan wandelen in plaats van met de therapeut praten en die gaf nu zelf ook aan dat hij het tijd vond worden om af te gaan bouwen. Over 4 weken is de volgende afspraak en wellicht is dat voorlopig de laatste. Misschien is het ook nog wel om een andere reden beter dat de therapie stopt. Harrie heeft namelijk het idee dat zijn therapeut momenteel zelf meer hulp nodig heeft dan Harrie. Nadat ze elkaar afgelopen donderdag een hand hadden gegeven en Harrie achter zijn genezer naar diens kamer liep, begon die ineens `Sha-la-lie` te zingen. Nou luistert Harrie nooit naar de radio, maar hij wist uit de media wel dat dit de titel was van het lied waarmee Neder...

De klant is koning. Dat is een gevleugelde kreet uit Harries jeugd, net als "Melk moet, melk doet je goed" van Joris Driepinter. Die laatste kreet is later officieel ontmaskerd en bleek een leugen te zijn om de boeren van hum melkoverschot af te helpen. Maar die eerste kreet blijft hardnekkig rondzwerven. Sterker nog: sinds ook allerlei overheidinstanties de mensen die noodgedwongen alleen bij hén voor diensten terecht moeten 'klanten' zijn gaan noemen (een échte klant zou volgens Harrie minstens de keus moeten hebben waar hij met zijn klandizie heen wil), is het hek helemáál van de dam. Het ene bedrijf roept nog harder dan de andere instantie dat de klant bij hen écht koning is. Harrie merkte daar eigenlijk nooit veel van. Eigenlijk ging het -grof geschat- in 9 van de 10 keren zelfs helemaal mis als hij iets van of met een bedrijf wilde of moest. In het verleden heeft-ie er in dit weblog onder de titel Kloteklanten een aantal stukjes over geschreven. Die stukjes ware...

Harrie droomt dat hij met zijn vader (Jan) op pad is. Die moet nog even iets ophalen in een café, voordat ze écht zullen gaan rijden. Harrie zet Jan bij het café af en wacht op hem in de auto. Na 5 minuten is Jan nog niet terug, na 10 minuten nog steeds niet en na een kwartier besluit Harrie zelf maar eens te gaan kijken. Als hij de deur van het café opent, hoort hij dat iemand Basin' street blues van Louis Armstrong speelt. Hij loopt naar de bar en ziet dan tot zijn stomme verbazing dat het zijn vader is die het nummer -uiteraard met de trompet aan de lippen- speelt. Maar wat nog vreemder is: zijn vader ís Louis Armstrong! Hij is zwart, kaal en heeft bolle wangen! In plaats van beretrots te zijn over de openbaring van dit langverbeide geheim, wordt Harrie kwaad, omdat Louis hem zo lang heeft laten wachten. Hij pakt hem daarom bij de haren (die Louis helemaal niet heeft) en trekt hem mee naar buiten. Dan wordt Harrie wakker en dat zal hij de komende uren ook blijven. In die uren be...

. Vanaf die een , die even waren gaan kijken. Voor hen is Want dat is heb je Harries tuin, daarna een voetpad en een groot grasveld en dan is er een nog dijkje van zand, van een meter of twee hoog. Dat dijkje is bedoeld als geluidswal, die moet voorkomen dat Harries buurt geluidoverlast ondervindt van de N270, de snelweg die Eindhoven met Helmond verbindt en die in de volksmond bekend staat als de Helmondweg. Harrie heeft best veel last van het geluid van die snelweg, die minder dan 100 meter van zijn tuin ligt. Niet van het geluid van de snelweg zelf natuurlijk, die zegt niet veel, maar wel van het geluid van het verkeer erop. En eigenlijk is die geluidoverlast niet nodig, want de N270 is een nutteloze snelweg. Toegegeven: hij is ook bijzonder, want het is de kortste snelweg van Nederland en niet Rijkswaterstaat maar de provincie is er de eigenaar van, maar nutteloos is-ie dus ook. Want zeg nou zelf, wie rijdt er nou voor z'n lol van Eindhoven naar Helmond, of -nog onwaarschijnl...

Dinies zus kwam met haar dochters eten en de bedoeling was om in de tuin wat te gaan bakken en grillen. Dinie had net de eerste stukjes gegrilde kipfilet op tafel gezet toen ze een klap hoorden. Hij kwam uit de richting van de N270, de snelweg die op een meter of 75 achter Harries huis ligt en die in de volksmond beter bekend is als de Helmondweg. Een paar jaar geleden had-ie uit dezelfde richting ook zo'n klap gehoord en toen waren 3 Polen met hun auto over kop geslagen. Die kwamen toen met de schrik vrij, zodat Harrie dacht dat het nu ook wel mee zou vallen. Maar een minuut of tien later hoorde hij de sirenes van allerlei hulpdiensten. Een ziekenauto zat erbij, twee politie-auto's waarschijnlijk en zo te horen was de brandweer er ook bij. Vrij snel daarna kwamen de eerste ooggetuigeverslagen van wat ramptoeristen uit de buurt. Voor hen is het in dit soort gevallen een zegen dat de snelweg alleen door een mislukte geluidswal van een meter of drie hoog wordt gescheiden van het ...

Ook in huize Van Geffen worden de gevolgen van de crisis langzaam duidelijk. Vandaag ligt er welgeteld één appel op de fruitschaal. Zijn huidje lijkt al een beetje rimpelig te worden en er zweeft een haar omheen ziet Harrie, die er vlak bij zit. Het zal nog wel erger worden ook. Dinie is op een bezinningsmoment in haar leven en zit even tussen twee banen in. Dat is een mooie kreet, die prachtig past in de tijdsgeest, waarin niemand zegt wat-ie bedoelt. Maar van mooie kreten gaat de schoorsteen niet harder gaat roken. En ook de mondjes van Harries bloedjes van kinderen worden er niet mee gevuld. Nee, het wordt er niet beter op. Harrie is bovendien nog ambtenaar ook, precies het vak waarvan politici vinden dat het zoveel mogelijk moet worden opgeheven. Bij de komende verkiezingen geeft hem dat van de ene kant natuurlijk wel een mooie positie. Echt álle partijen vinden dat er minder ambtenaren moeten komen, dus maakt het niet zo gek veel uit wat Harrie kiest. Niet dat het normaal gesproke...

Harrie doet het echt niet met opzet, maar het gaat eigenlijk vanzelf. Als 'ze' zeggen dat iets zus of zo moet, dan neemt-ie eigenlijk meteen aan dat het zus of zo dus juist waarschijnlijk helemaal niet moet en doet-ie eigenlijk als vanzelf iets heel anders. Waar dat vandaan komt weet-ie zelf niet, maar hij heeft het al heel lang, dus het zal wel in zijn jeugd begonnen zijn. Toen had je in elk geval Joris Driepinter, van wie je elke dag drie glazen melk moest drinken. Dat was gezond, want melk was goed voor je botten en je werd er groot en sterk van. Maar Harrie vond melk helemaal niet lekker, dus die Joris Driepinter vond-ie eigenlijk maar een vervelende bemoeial, die je trouwens ook elke dag weer hoorde, op de radio waarschijnlijk, want televisie was nog niet zoals nu. Later leerde Harrie dat Joris Driepinter er eigenlijk door de overheid op uit was gestuurd om een hele andere reden dan om alle kindjes in Nederland groot en sterk te maken. Er was gewoon veel teveel melk in Ned...

Soms zie je mannen met onhandige gelaatstrekken met prachtige vrouwen aan de arm rondlopen, zomaar, los, op straat. Harrie kan zich dan uren bezig houden met de vraag hoe ze het in Gods naam voor elkaar hebben gekregen om zo'n vrouw te schaken. En altijd weer eindigt hij dan met de conclusie dat de man terzake waarschijnlijk een goede prater is. Want daar houden vrouwen van, dat weet iedereen, van mannen met wie ze goed kunnen praten. Uiterlijk, geld, macht, het interesseert vrouwen geen zier. Dat zeggen ze zelf en vaak, in de Viva, op de televisie en tegen hun vriendinnen. Mannen moeten begripvol zijn, hun gevoelens kunnen tonen in woord en gebaar, dat is belangrijk voor een vrouw. Een ongemakkelijk vóórkomen doet er niet toe. Harrie moet eerlijk toegeven dat-ie er zelf weleens aan heeft getwijfeld of dat nou wel echt waar was wat de vrouwen beweerden, of dat hij misschien steeds de uitzonderingen op de regel tegenkwam. Feit is wel dat-ie zich op bepaalde momenten in zijn leven we...

67 bleek-ie al te zijn. Daar schrok Harrie van. Hardrockers horen jong te blijven met lang haar. Maar Harrie schrok nog meer van het bericht dat-ie is gestopt met roken: Ronnie James Dio, dé stem van hardrock, is terug naar de maker.

Lullig hoor, dat er een vliegtuig is neergestort. Het was al snel duidelijk dat er ook Nederlanders aan boord waren, zodat het ongeluk met dezelfde snelheid als waarmee het toestel neerstortte werd opgewaardeerd tot Ramp. Daarna daalde een soort landelijke rouw over ons land neer, waarin de een nog treuriger bleek dan de ander. Harrie zal eerlijk zijn: het interesseert hem weinig, dat ongeluk. Sterker nog: het is een risico dat je neemt, als je zo nodig de hele wereld wil zien. Harrie is opgegroeid in een tijd waarin Eindhoven al ver was, vanuit Bergeijk bekeken dan. Veel verder kwam-ie niet. Maar tegenwoordig moet iedereen het liefst naar de andere kant van de wereld en ja, als je reist, dan heb je meer kans om te verongelukken dan wanneer je thuis een boek leest. Bovendien vindt Harrie dat aan alle dingen positieve en negatieve kanten zitten en dat mensen vaak geneigd zijn alleen die negatieve kant te bekijken. Dat geldt voor die verongelukten ook. Ze wilden allemaal graag The Big Fi...

De meeste horekaffers hoeven geen enkele moeite te doen om te laten blijken dat zij absoluut ongeschikt zijn voor hun vak, maar de uitbater van Harries vakantieoord is geknipt voor zijn vak. Hij is altijd vriendelijk, altijd behulpzaam, laat op de juiste momenten (en nooit te vaak) merken dat hij een Nederlands woord kent, neemt de tijd voor een praatje, kortom: hij geeft je het gevoel dat je écht zijn gast bent. Wat het Nederlands echtpaar destijds in hun vakantie-enclave in Frankrijk voor ogen had, maar wat er naar Harries idee toen niet uit kwam, lukt hier wel: het lijkt erop alsof je als persoonlijke vriend te gast bent bij de uitbater. Toen de Van Geffens op de eerste dag bij het vakantiecomplex arriveerden, is Harrie meteen wat te drinken gaan kopen voor Ricardo. Daardoor mist hij het moment waarop de uitbater Dinie, Willie en Ricardo naar 'hun' huisje brengt. Hij noemt hen daarbij wel zijn naam, maar in het gedoe van het moment onthouden zij die niet. Voor de rest van de...

In het begin van de jaren negentig werkte Harrie een paar maanden in Zuid-Frankrijk. Een Nederlands echtpaar had daar een groot landgoed (als Harrie het zich goed herinnert had het een oppervlakte van 500 hectare) gekocht. Op een vlakke plaats aan het begin van dat landgoed hadden ze met oude stenen een stuk of 10 minihuisjes zonder verdiepingen gebouwd. Elk huisje was voorzien van bedden en sanitair en geschikt voor 2 tot 4 personen. De huisjes waren op frivole wijze rond het hoofdgebouw geplaatst. In dat hoofdgebouw woonden de eigenaren, maar ook een keuken en een eetzaal maakten deel van dat gebouw uit. De gasten betaalden een all-inn-tarief en aten gezamenlijk in de eetzaal. Doel van de eigenaren was om vakantiegangers het idee te geven dat ze zo'n beetje als privégasten bij de uitbaters verbleven. De manier waarop die Nederlanders het complex bestierden was behoorlijk uniek. Harries vader runde in Eindhoven ooit een bistro met hetzelfde uitgangspunt, maar verder is Harrie eige...

Wat op Corfu opvalt is dat de eilandbewoners een soort eigen wijze van recycling hebben bedacht, die de uitstraling van het eiland -samen met de vuilnisbelten- uniek maken. Als hun auto (of scooter) het namelijk niet meer doet, laten ze hem gewoon staan waar hij het opgeeft. Dat geeft de bermen van de wegen een hele aparte aanblik. Maar ook bij woonhuizen en op allerlei plekken in de natuur staan ze, de overleden auto's. Het mooiste exemplaar dat Harrie zag, zag er net zo uit zoals een kind een auto tekent. Er stond alleen nog een metalen geraamte. Alles wat er ooit door de fabrikant in was gestopt was verdwenen en vervangen door een grote diversiteit aan grassen en klimplanten. Ook opvallend is het aantal niet-afgemaakte bouwwerken. Blijkbaar hebben velen ooit het plan opgevat om iets moois te gaan bouwen: een huis, een vakantievilla, of misschien zelfs wel een fabriek of een kantorencomplex. Maar waarschijnlijk was op enig moment het geld op of de initiatiefnemer overleden. Daa...

48 uur zijn de Van Geffens op Corfu en één ding kan nu al met zekerheid worden vastgesteld: ze kunnen het geld hier heel goed gebruiken. Elke plek die de Van Geffens tot nu toe hebben gezien oogt alsof er alweer een tijd geleden een zware oorlog heeft gewoed, maar dat niemand tijd of zin heeft gehad om aan de wederopbouw te beginnen. En u weet hoe mensen zich gaan gedragen in gebieden die er troosteloos en verwoest uitzien: net als varkens in een modderpoel gaan ze er een nóg grotere puinhoop van maken. Dat is op Corfu dus óók gebeurd. Om de honderd meter is er wel een plaats waar ooit iemand is begonnen met het dumpen van afval. Andere mensen hebben die plekken gaandeweg uitgebouwd tot mini-vuilnisbelten. Zo lijkt het er een beetje op alsof het eiland voornamelijk uit vuilnisbelten bestaat, waartussen men nog wat woningen heeft geplaatst. Het geeft het eiland een uitstraling die van een enorme treurigheid is. Over de vraag of geld hier van pas komt hoeft dus wat Harrie betreft hel...

De crisis in de Europese Unie leek net een beetje over het dieptepunt heen, maar toen kwam het bericht kwam dat Griekenland, een van de EU-leden- zo'n beetje failliet is. Harrie snapt niet waarom, maar het schijnt dat de andere EU-landen ook failliet kunnen gaan als Griekenland dat nu als eerste doet. De EU-landen willen dat Griekse faillissement dus graag voorkomen en hebben nu afgesproken dat ze Griekenland allemaal geld gaan lenen. De Grieken moeten in ruil daarvoor wel flink gaan bezuinigen. Nederland gaat 4,8 miljard euro aan de knoflookhappers overmaken, in de hoop dat het geld ooit terugkomt. Want de Nederlandse regering is er natuurlijk uitermate bedreven in om geld in bodemloze putten te storten. De familie Van Geffen heeft daarom besloten zelf poolshoogte te gaan nemen en is gisteren rond een uur of vier in Corfu geland, voor een verblijf van 7 nachten. Enerzijds kunnen ze hun betrokkenheid met de Griekse samenleving tonen, door het land persoonlijk een financiële i...

Honden gaan op hun baas lijken. Dat zeggen 'ze' tenminste. En als u hier weleens vaker stukjes leest dan weet u dat Harrie 'ze' echt niet tegen gaat spreken. Daarvoor zijn 'ze' met tevelen. En hebben 'ze' meestal te weinig verstand, maar omgekeerd evenredig veel spierkracht. Toch zit er wel iets van waarheid in de genoemde uitspraak. Soms is dat heel goed zichtbaar, zoals bij die man met die kop als een skippybal, die Harrie 's ochtends vroeg weleens tegenkomt en die dan een Rottweiler begeleidt. Maar soms zit de gelijkenis onder de kap. Zoals bij Elvis en Harrie . Van buiten is er immers weinig gelijkenis waarneembaar. De middenscheiding in Harries haar is inmiddels net zo breed als de rode baan op het Ajax-shirt, terwijl Elvis onbedoeld een groot veldboeket in zijn haren verzamelt als-ie door een bloemenperkje loopt. Van binnen is de gelijkenis echter een stuk groter. De onrust die zo regelmatig in Harries lijf huist is ook in dat van Elvis u...

"Je bent hier niet de enige gek", zei Harries collega Glasman , "maar wél de enige die het van zichzelf toegeeft." Harrie vroeg of-ie daar een prijs voor kon krijgen, maar meer dan een virtueel schouderklopje kreeg-ie niet. Later op de ochtend dacht Harrie wéér in de prijzen te vallen, toen-ie te horen kreeg dat-ie zijn werk als eerste af had. Maar ook nu kwam hij bedrogen uit. Deze keer kreeg-ie alleen een glimlach. Maar 's middags viel-ie alsnog in de prijzen, toen hem werd verteld dat-ie wordt ontslagen. Hij niet alleen trouwens: 389 andere collega's moeten óók weg. Als u nog een leuk baantje voor Harrie weet, dan hoort-ie het graag.