Ooit leken Harrie en Frankrijk voor elkaar te zijn gemaakt, maar met het verstrijken der jaren werd de liefde minder. Harrie ontdekte deze zomer wat daar de oorzaak van is. Kijkt u even mee?
"Hoe was het concert?", vroeg Harrie aan Bep Plek. Ze was naar een optreden van Guus Meeuwis geweest. "Ge-wel-dig!", was het antwoord. "Hij klonk pre-cíes als op de cd's!" Harries gespreksstof was in één klap op, weg, als sneeuw voor de zon. Want van wat Bep -en velen met haar- zo leuk vinden aan een concert, wordt Harrie nou juist altijd erg verdrietig: dat artiesten zoveel mogelijk hun best doen om op het podium precies zo te klinken als op cd. Daar hoeft Harrie dan dus liever niet bij te zijn. Kan ie beter de cd zélf opzetten. Hoeft ie niet te rijden, niet tussen duizenden zwetende en met bier gooiende mensen te staan en geen mensen op te vangen die vanaf het podium op hem springen. Om over kotsende mensen nog maar te zwijgen trouwens. Dinie ging onlangs naar een concert van Anouk. Naast haar zaten een oudere man en een jong meisje. Beiden sloegen in korte tijd grote hoeveelheden bier naar binnen. Het meisje bleek daar niet goed tegen bestand en lee...
Het is laat op de zondagochtend en hoewel het buiten vriest, schijnt eindelijk ook weer eens de zon, na maanden van sneeuw en dito ellende. En als de zon op koude dagen schijnt, dan is tussen 11 en 15 uur de bank in Harries woonkamer het fijnste plekje ter wereld. Daar schijnt die zon dan precies op. Daar word je dan eerst lekker warm van en na een tijdje val je -als de kinderen zich gedeisd houden- in slaap. Dinie ligt al op dat fijne plekje en Harrie gaat erbij liggen. In de warme, soezerige en intieme situatie waarin ze liggen vindt Harrie dat-ie wel wat diepgang aan het geheel kan toevoegen. Daarom vraagt-ie of Dinie het idee heeft of de gesprekken die hij sinds een paar maanden met een psycholoog voert effect hebben. "Dat weet jij zelf beter dan ik", is Dinies -op zich logische- nutteloze antwoord. Even later doorbreekt Harrie de soezerige stilte opnieuw. "Wat zou je ervan vinden als ik er een draaitafel bij koop?", vraagt-ie aan Dinie. "Als jij daar ...
Iedereen die nu in Harries weblog wil kijken wordt ermee geconfronteerd: de melding dat dit weblog door mensen als aanstootgevend wordt beoordeeld. En die melding verschijnt niet 1 keer, nee, iedere keer dat iemand zijn browser start en iets van Harrie wil gaan lezen wordt de waarschuwing getoond. In eerste instantie zag Harrie de grap er nog wel van in. Maar langzamerhand wordt hij het een beetje beu. Hij krijgt die melding zelf óók steeds en moet hem steeds wegklikken voor hij iets op zijn eigen blog kan gaan uitrichten. Daarmee voelt Harrie zich eigenlijk een beetje beknot in zijn vrijheid van meningsuiting. De steeds terugkerende melding heeft Harrie wel aan het denken gezet en heeft twee belangrijke vragen bij hem opgeroepen. Allereerst: welk bericht was zó aanstootgevend dat het de moeite waard was om Google ervan op de hoogte te brengen? Harrie weet vrij exact op welke datum Google is overgegaan tot het plaatsen van de waarschuwing. Daarnaast kan hij exact nagaan welke berichten...
Reacties
Een reactie posten